![\"Eva](\"http:\/\/www.beuzeville.nl\/wp-content\/uploads\/CIMG8756.JPG\" "\\"Eva")
<\/a>Gisteren kregen we kort voor dat Amy en Sven met Betty vertrokken richting het ziekenhuis te horen dat er voor de eventuele\u00a0beenmergtransplantatie geen match is met Amy Sven of ons, En dat viel ons zwaar tegen! je hoopt zo dat dit wel kan, we hebben er\u00a0zo voor gebeden, maar ook dit is ons niet gegeven, Ok, er zijn nog veel alternatieven via een Europesche donorbank, maar wie ze daar ook in bereid gaan vinden, dit is nooit een match\u00a0voor 100%, en dat kan heel veel meer complicaties veroorzaken, weer hadden we beiden het gevoel dat ons een stuk houvast werd afgenomen, weer voelt het als verliezen van een mogelijkheid, weer ervaar je een klap in je gezicht en dat doet pijn, pijn waar je nooit aan went, maar we moeten het er mee doen.<\/p>\n
Komende maandag gaan we starten met de diverse intake behandelingen in de Daniel den Hoed kliniek om Eva te kunnen gaan bestralen, hoe dit practisch allemaal moet is een grote vraag, want juist in de week na deze zware Chemotherapie zal Eva alleen maar zieker worden, maar toch willen de medici niet wachten. Zoals nu de planning is, zal er de laatste week van februari\u00a0begonnen worden\u00a0met het\u00a0bestralen zelf,\u00a0Eva ziet meer tegen de tatoo stippen op haar buik op, dan tegen de rest, wij zelf voelen ons heel onzeker, want het bestralen is en blijft een flink risico voor Eva, zeker als je hoort wat er\u00a0op lange termijn allemaal voor gevolgen kunnen optreden.<\/p>\n
De zorgen stapelen zich op!, deze week beseften wij eigenlijk, dat we met deze kuur\u00a0min of meer voor het laatst op de afdeling Oncologie\u00a0in het Sophia ziekenhuis verblijven? geen Chemo mogelijkheden meer?, betekent dit\u00a0thuis zijn? of in iedergeval op een andere afdeling?, 15 februari staat er weer een\u00a0 buikecho op de kalender, en mede op basis van deze uitslag\u00a0 weer een PET-Scan in Amsterdam, ook hier lopen we nu tegen de grens van maximale mogelijkheden aan, want bij\u00a0iedere PET-Scan krijgt Eva radioactieve vloeistof ingespoten en ook\u00a0dat kan niet onbeperkt door blijven gaan, juist dit soort informatie maakt je als mens bang, bang vooral omdat de mogelijkheden kleiner worden, dit gevoel geeft je momenten van verdriet die onbeschrijfelijk zijn, zeker als je ziet hoe snel de rest van de wereld om ons heen verder gaat, waarbij het maar al te vaak lijkt alsof we in 2 werelden leven.<\/p>\n
Voor vandaag (en morgen) gaan we maar weer even genieten van het moment van thuis zijn ( als er niets vreemds gebeurt mag Eva ook morgen overdag weer naar huis), We blijven vertrouwen op de weg van God onze vader, we blijven Bidden en in gesprek met Hem,\u00a0maar het valt zwaar, Zijn woorden geven ons troost, maar hoe vreemd het ook klinkt ik blijf verdrietig.<\/p>\n
Wim<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eva is aan het eind van de morgen voor een paar uur thuis gekomen,\u00a0 de Chemokuur zelf zit er op , ze\u00a0heeft veel pijn, kan bijna\u00a0haar handen niet gebruiken of op haar voeten staan, maar toch, thuis zijn\u00a0is even een vlucht uit het ziekenhuis, wat met een morfinepleister goed te doen is, en ook voor … <\/p>\n