![\"Annelore](\"http:\/\/www.beuzeville.nl\/wp-content\/uploads\/CIMG7882.JPG\" "\\"Annelore")
Begin van deze week was Eva zo ziek, nu oogt alles goed stabiel,\u00a0bloeddruk is weer op normaal niveau, hiervoor krijgt ze nog maar de helft van de medicijnen die nodig waren aan het begin van de week, ook haar buikpijn is flink minder sinds ze hiervoor ook diverse medicijnen krijgt. Verder ondergaat Eva alles gelaten en is ze best wel moe, ze\u00a0heeft hele rituelen ontwikkeld tijdens het ingeven van de vele medicijnen door haar sonde, ze houd dan haar adem in,\u00a0spuugt iets in een tissue, en drinkt een flinke slok verdunde limonade direkt nadat alles via deze sonde in haar maag is gepompt, eerst vonden we dit een beetje vreemd, maar het helpt echt tegen de misselijkheid waar ze eerst zoveel meer\u00a0last van had direkt na de medicijnen,\u00a0ze heeft al 3 dagen niet gespuugd!, alleen hierdoor voelt ze zich\u00a0natuurlijk al beter.<\/p>\n
Voor ons was het een hele zware week, heel weinig slaap, heel veel te doen op de zaak, want er waren er flink wat op vakantie, en er moet heel veel geregeld worden om alles thuis\u00a0toch enigsins op een redelijk normale manier te laten verlopen ( zelfs Bop de hond wordt aanhaliger als je thuis\u00a0even binnenloopt). Gewoon even rust is iets heel zeldzaams geworden, en dat wordt nu echt ” voelbaar en zichtbaar”\u00a0er is geen einddatum in zicht waar je naar toe kan leven, zelf\u00a0probeer ik\u00a0af en toe even hard te lopen, even kop in de wind, alles gaat moeizamer, dus ook dit gaat niet meer soepeltjes, en je beseft des te meer hoe onbezorgd ons leventje eerst eigenlijk was.<\/p>\n
Is dit dan nu toch ineens klagen? nee zeker niet!,\u00a0er is heel\u00a0veel positieviteit om ons heen, veel mensen helpen of steunen met heel veel kleine dingen,\u00a0 heel veel kaarten, of soms alleen maar een symbolische klap op je schouder, maar toch……., alles is zo onzeker, tussen de kuren worden er geen analyses gemaakt door de artsen,\u00a0 je weet totaal niets van wat er allemaal nog moet of staat te\u00a0gebeuren, hoeveel kuren nog?, hoe lang worden die?\u00a0hoe lang houd Eva dit vol?, ze is weer afgevallen en weegt echt een flink stuk minder, hoe lang slapen we nog op deze slaapbank, als we al van slapen mogen spreken, Mexicaanse griep? hoe gevaarlijk dichtbij kan dit bij Eva komen?\u00a0heel veel vragen en zorgen die\u00a0nu na ruim 6 \/ 7 \u00a0weken hun sporen gaan na laten.<\/p>\n
Toch is er veel hoop, als je leest wat God onze vader ons belooft als wij op hem blijven\u00a0vertrouwen, ik weet nog steeds niet altijd hoe?, of waarom? dit allemaal moet gebeuren, maar weet wel dat wij echt gehoord worden, zeker als je bedenkt, waarvoor Eva allemaal wel\u00a0gespaart is gebleven, juist dat is waar wij\u00a0\u00a0heel dankbaar voor zijn<\/p>\n
Bidden voor Eva doen wij samen met heel veel mensen om ons heen, dit geeft ons rust, maar geeft ons ook de mogelijkheid om onze vele\u00a0problemen te delen en altijd bespreekbaar te houden. Zoals ik al eerder schreef, God is ook midden in de nacht wakker om te luisteren, en ik zeg u, dat was afgelopen week\u00a0 voor mij verrekte handig.<\/p>\n
Ik wens jullie allemaal weer een HEERlijk weekend, met wederom\u00a0de nadruk op de\u00a04 hoofdletters<\/p>\n
Wim<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Weer is er een week voorbij van kuren voor Eva en voor ons van “heen en weren” naar Rotterdam, wat een contrast tussen maandag en nu\u00a0vrijdag (de week begon met\u00a0thuis ontbijten, en nu, 5 dagen later, weer een nacht\u00a0ziekenhuis!) Afgelopen woensdag werdt er een nachtje geslapen door\u00a0 (tante) Annelore, dit is voor Eva echt een … <\/p>\n