Eva is in het weekend flink opgeknapt van het ziek zijn van de laatste Chemokuur, ondanks het fantastische nieuws dat de kankertumor weg is, moeten we toch door deze periode heen, die toch weer zwaarder was dan dat we dachten, mischien toch ook wel omdat we allemaal zo moe zijn, en pas nu voelen wat voor energie het gevecht tegen kanker ons heeft gekost<\/p>\n
Het gevoel van onmacht is van onze schouders gevallen, toch was er voor ons, afgelopen week, ook weer veel spanning, want nu ineens spreken we met de diverse doctoren over geheel andere onderwerpen, nierschade, hartspierschade, gehoorschade en heel veel onzekerheid of alles inderdaad\u00a0wel weg is, en niet te vergeten, het\u00a0fysieke herstel van Eva wat\u00a0minimaal\u00a0maanden zal gaan duren<\/p>\n
Waarom\u00a0spanning\u00a0hoor ik u nu denken? de uitslagen waren toch duidelijk, dat is ook zo, maar toch…., onverwachts moesten we afgelopen vrijdag weer naar het VU ziekenhuis in\u00a0Amsterdam voor een Petscan en CT scan, voor ons best schrikken, want is er dan toch twijffel bij de artsen?, of is dit het begin van de vele controles die gaan volgen?, vragen, die je nu je thuis bent, een stuk moeizamer beantwoordt krijgt, sterker nog, eigenlijk helemaal niet, pas 19 october a.s. staat er een afspraak en hopen we meer info te krijgen over het te volgen traject, wel moet Eva komende week nog een dag naar het Sophia ziekenhuis voor diverse andere onderzoeken en\u00a0testen, waarschijnlijk ook als voorbereiding op de 19de<\/p>\n
Voor ons als gezin een dubbel gevoel, vreugde aan de ene kant, en “angst” aan de andere kant, angst voor het onbekende, het tot aan de verdwijning van de kankertumor nooit besproken onderwerp van: wat\u00a0na de Chemotherapie? ook dit moet allemaal weer een plek krijgen.<\/p>\n
We zijn moe, en dan ook echt moe! alles gaat door, alles moet door!? maar dat lukt ons\u00a0gewoon (nog even) niet,\u00a0en het lijkt soms\u00a0zelfs, alsof\u00a0mensen alweer vergeten zijn wat wij hebben meegemaakt de afgelopen maanden, een periode die heel veel van ons heeft geeist, en nog lang zijn sporen zal nalaten<\/p>\n
Samen met God onze vader, wandelen wij geleid door zijn hand, verder naar een onbekende toekomst, Hij heeft\u00a0ons al laten\u00a0weten dat daar voor ons de zon schijnt, met dat als vooruitzicht lijkt de route ineens toch minder zwaar, juist dat signaal, (het onverklaarbaar verdwijnen van de tumor),\u00a0zo duidelijk door God aan ons gegeven,\u00a0die genade voor ons, verdient door zijn\u00a0enige zoon, is nu meer dan ooit voor\u00a0ons een baken voor de toekomst.<\/p>\n
Wim<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eva is in het weekend flink opgeknapt van het ziek zijn van de laatste Chemokuur, ondanks het fantastische nieuws dat de kankertumor weg is, moeten we toch door deze periode heen, die toch weer zwaarder was dan dat we dachten, mischien toch ook wel omdat we allemaal zo moe zijn, en pas nu voelen wat … <\/p>\n