Wat waren we blij dat Eva zondag in Oosterhout was, s’morgens nog regen, maar s’middags klaarde alles op en konden we er zelfs op uit met de bolderkar het bos in, oke oke niet al te lang maar het breekt de zware ziekenhuis dagen gigantisch.
Ook voor de eerste keer ”thuis” medicijnen toedienen ging gesmeerd en was alles voldoende tot aan onze terugkomst in het ziekenhuis. Sven en Amy gingen mee om Eva terug te brengen en je ziet gewoon hoe belangrijk het voor alle kids is dat we samen zijn.
Mirjam bleef slapen en Eva krijgt nu ‘s nachts sonde voeding, daar sterkt ze heel goed van aan, waardoor ze komende woensdag, als de eerste zware “full size” chemo kuur start extra energie heeft. Ik zie hier heel erg tegenop, omdat je zelf niet kan beseffen wat dit gaat betekenen voor Eva! Nu nog al haar haar, nu nog een glimlach en een blije blik bij al die kleine dingen die we zo goed mogelijk voor haar proberen te regelen, maar vanaf woensdag gaat het hard terug uit. We worden er door alle medici keihard op gewezen, (ervaren dat zelfs bijna als overdreven) maar nadat ik afgelopen week even op een site van een familie, die ook in een vergelijkbare situatie leeft en reeds aan de 4e kuur bezig is, mocht kijken, spookt dit iedere minuut door mijn hoofd. Het lijkt zo duidelijk wat ze gaan doen, maar de reactie van Eva’s lichaam en de uiteindelijke tijd per kuur is zo onzeker en zal ons geen tijd laten om met wat voor andere dingen bezig te kunnen zijn! ( wat gezien ons bedrijf en de rest van ons gezin nu nog onmogelijk lijkt)
Extra verrassend was het dan ook dat Mirjam vanmorgen belde met het verhaal dat Eva weer een daagje verlof kreeg en naar huis mocht. Mirjam maakte nog bezwaar, want wij zien Eva graag zo sterk mogelijk a.s woensdag starten, maar de kinderarts gaf duidelijk aan dat er geen beter medicijn bestaat dan lekker vertrouwd een dagje thuis zijn.
Dus hup in de auto, gewijzigde planning en samen met Amy Mirjam en Eva opgehaald i.p.v. gewisseld. Thuis gekomen lekker gegeten aan tafel! en daarna heeft Eva lekker geluierd, gekletst met Danielle haar vriendin die we gauw gebeld hadden, Bop de hond opgehaald op zijn logeer adres om te kroelen, en natuurlijk kwamen ook gauw de beiden Opa en Oma’s voorbij, want een ziekenhuis bezoek is toch heel anders!
Helaas ervaren diverse mensen om ons heen niet voor welke (bijna) onmogelijke taak wij staan, dit leid tot ergenissen en onbegrip, zelf focus ik mij meer en meer op het doel van Eva optimaal begeleiden en haar hoe dan ook door deze zeer zware tijden heen loodsen, dit kan alleen maar op een zeer egoistische manier, dit kan alleen maar als je geen rekening houd met anderen, en kan alleen maar door je af te sluiten voor dingen die anders zo logisch zijn, het zal dus zeker nog vaker leiden tot botsingen of andere vervelende situaties. ik leg mij neer bij deze conclusies en vertrouw er op dat dit vanzelf ook voor hun duidelijk gaat worden.
Het wordt ons zo hard verteld hier door het begeleidingsteam, we zullen gaan ervaren dat we de andere kinderen moeten verwaarlozen, daar waar je gezonde verstand echt niet meer wil, moet je, en kan je geen concessies doen aan wat dan ook anders dan Eva er door heen helpen, ze moet je kunnen blijven vertrouwen en ze zal daar, waar ze zelf niet meer kan, door ons overeind moeten worden gehouden, leven bij de dag en niet nadenken over de kwaliteit van het leven maar gaan voor de oplossing die hierdoor weer mogelijk is! woorden die je niet wil geloven, maar keer op keer bevestigd worden door mensen met ervaring!
Mirjam is zich hiervan naar mijn beleving nog niet echt bewust en leeft zich op haar manier toe naar alles wat komen gaat, probeer haar hierin een spiegel voor te houden, want ook zij moet dit anders gaan benaderen, wil ze zichzelf niet voorbij gaan lopen, je kan geen problemen van anderen aanhoren, je kan niet nadenken over zaken die jouw op dit moment tijd wegnemen, want je hebt de komende maanden alle beschikbare tijd nodig voor Eva en ons gezin en ons bedrijf ,zo simpel is het.
Over ons bedrijf gesproken, er zijn inmiddels al mensen die zich hierover minder oprecht zorgen maken, zich afvragen of wij nog wel na kunnen komen wat wij ooit afgesproken hebben? en of alles uberhaupt nog wel toekomst heeft? jammer jammer jammer! Deze mensen adviseer ik niet meer in te loggen op deze site, maar gewoon eens met ons bedrijf te bellen waar u kunt ervaren dat een fijn team van mensen de boel gewoon overeind blijft houden, onvoorstelbaar dat mensen deze oprechte informatie zakelijk gebruiken!
Sluit voor vandaag af met het het het uitspreken van mijn positieve vertrouwen in de onzekere toekomst, Samen met God onze vader kan alles! niet om dat wij het verdienen, maar om Jezus wil alleen, hij stierf voor onze toekomst!
Met dat in gedachten bid ik voor al die mensen die het zonder deze boodschap proberen, zonder lijkt mij echt onmogelijk!
Wim