Vandaag is uw (reizende) reporter weer terug op zijn inmiddels vertrouwde plek bij Eva in het ziekenhuis.
Gisteren was Eva’s belletje, toen ik midden in een discussie zat over de afwerking van machines, voor mij een heftig moment, geen haar meer!, je weet het, je zag het aankomen, maar toch, terwijl ze mij dat “gewoon” even vertelde, ging er veel door me heen, dit maakt echt zichtbaar ziek, kan ze dit aan? en wat komt er allemaal nog meer?, zo maar een paar van je vele vragen. Het is iedere keer voor mij weer verwonderlijk, hoe eenvoudig zij zelf dit soort problemen positief oppakt, en even aan je verteld als een simpel vaststaand feit, want dat is het.
Tijdens de Wissel van vandaag liet ze mij vol trots haar koppie zien, en inderdaad het geeft haar gewoon een leuke snoet, het blijft ook echt mijn meid, en met de muts op is gewoon leuk om te zien, wel stelt ze veel vragen of ze er mee geplaagd gaat worden etc. maar we concludeerden al snel en simpel, dat diegene die dat doet, juist echt laat zien wat voor domoor hij of zij dan ook echt is, want Eva is gewoon Eva, een meid met karakter, het is maar dat jullie het weten!
Gewoon duimen omhoog vandaag!
Het infuus wat je nu nog in haar linker hand ziet zitten, is er inmiddels weer uit, haar hand was helemaal dik geworden, en we waren wat blij dat er geen nieuwe meer inhoefde, juist nu, in de periode tussen de chemokuren in, kan het even zonder, en kan dus de Port o cat die ontstoken is zich herstellen, en is deze waarschijnlijk met een paar dagen weer te gebruiken, in de tussentijd krijgt zij de benodigde medicijnen via haar sonde ingegeven in een iets andere samenstelling.
Ook was de Oncoloog vandaag positief verrast dat Eva het zo goed deed! ze vond het zelfs bijna ongloofwaardig dat Eva al weer zelf witte bloedlichaampjes aanmaakte, waaruit blijkt dat haar beenmerg zich sneller heeft hersteld dan theoretisch voor mogelijk wordt gehouden!, pure winst op het te volgen schema, en extra hersteltijd voor Eva’s lichaam tot aan de volgend chemokuur. We moeten nu niet gaan juichen, maar het is wel heel goed nieuws allemaal.
Uitslagen en tussentijdse conclusies zijn er nu niet, dus schijn kan best bedriegen, maar deze oncoloog, is een vrouw met haar hart op de tong (positief bedoeld overigens) en is alleen positief als ze dat ook echt kan zijn! wel waarschuwt ze tegelijkertijd voor de nog lange weg te gaan, waarvan wij absoluut niet weten hoe zwaar die nog zal worden.
Deze ontwikkelingen tonen aan dat God ons hoort! en wij zijn daar dankbaar voor, juist nu er de afgelopen week zoveel complicaties en onzekerheden waren, laat hij ons ineens duidelijk ervaren dat er hoop is, en dat wij op zijn oplossingen kunnen blijven vertrouwen, dat voelt heel veilig, dat zeg ik graag tegen iedereen hardop!
Wim