Weer is er een week voorbij van kuren voor Eva en voor ons van “heen en weren” naar Rotterdam, wat een contrast tussen maandag en nu vrijdag (de week begon met thuis ontbijten, en nu, 5 dagen later, weer een nacht ziekenhuis!)
Afgelopen woensdag werdt er een nachtje geslapen door (tante) Annelore, dit is voor Eva echt een afwisseling en geeft haar gewoon weer andere dingen te doen, je ziet dan ook, hoe gek het ook klinkt, dat ze daar van opknapt. Ook haar schoolvriendin Laetitia Spek met haar moeder kwamen langs, en ook hier zag je dat ze genoot.
Annelore aan de klets met Eva
Begin van deze week was Eva zo ziek, nu oogt alles goed stabiel, bloeddruk is weer op normaal niveau, hiervoor krijgt ze nog maar de helft van de medicijnen die nodig waren aan het begin van de week, ook haar buikpijn is flink minder sinds ze hiervoor ook diverse medicijnen krijgt. Verder ondergaat Eva alles gelaten en is ze best wel moe, ze heeft hele rituelen ontwikkeld tijdens het ingeven van de vele medicijnen door haar sonde, ze houd dan haar adem in, spuugt iets in een tissue, en drinkt een flinke slok verdunde limonade direkt nadat alles via deze sonde in haar maag is gepompt, eerst vonden we dit een beetje vreemd, maar het helpt echt tegen de misselijkheid waar ze eerst zoveel meer last van had direkt na de medicijnen, ze heeft al 3 dagen niet gespuugd!, alleen hierdoor voelt ze zich natuurlijk al beter.
Voor ons was het een hele zware week, heel weinig slaap, heel veel te doen op de zaak, want er waren er flink wat op vakantie, en er moet heel veel geregeld worden om alles thuis toch enigsins op een redelijk normale manier te laten verlopen ( zelfs Bop de hond wordt aanhaliger als je thuis even binnenloopt). Gewoon even rust is iets heel zeldzaams geworden, en dat wordt nu echt ” voelbaar en zichtbaar” er is geen einddatum in zicht waar je naar toe kan leven, zelf probeer ik af en toe even hard te lopen, even kop in de wind, alles gaat moeizamer, dus ook dit gaat niet meer soepeltjes, en je beseft des te meer hoe onbezorgd ons leventje eerst eigenlijk was.
Is dit dan nu toch ineens klagen? nee zeker niet!, er is heel veel positieviteit om ons heen, veel mensen helpen of steunen met heel veel kleine dingen, heel veel kaarten, of soms alleen maar een symbolische klap op je schouder, maar toch……., alles is zo onzeker, tussen de kuren worden er geen analyses gemaakt door de artsen, je weet totaal niets van wat er allemaal nog moet of staat te gebeuren, hoeveel kuren nog?, hoe lang worden die? hoe lang houd Eva dit vol?, ze is weer afgevallen en weegt echt een flink stuk minder, hoe lang slapen we nog op deze slaapbank, als we al van slapen mogen spreken, Mexicaanse griep? hoe gevaarlijk dichtbij kan dit bij Eva komen? heel veel vragen en zorgen die nu na ruim 6 / 7 weken hun sporen gaan na laten.
Toch is er veel hoop, als je leest wat God onze vader ons belooft als wij op hem blijven vertrouwen, ik weet nog steeds niet altijd hoe?, of waarom? dit allemaal moet gebeuren, maar weet wel dat wij echt gehoord worden, zeker als je bedenkt, waarvoor Eva allemaal wel gespaart is gebleven, juist dat is waar wij heel dankbaar voor zijn
Bidden voor Eva doen wij samen met heel veel mensen om ons heen, dit geeft ons rust, maar geeft ons ook de mogelijkheid om onze vele problemen te delen en altijd bespreekbaar te houden. Zoals ik al eerder schreef, God is ook midden in de nacht wakker om te luisteren, en ik zeg u, dat was afgelopen week voor mij verrekte handig.
Ik wens jullie allemaal weer een HEERlijk weekend, met wederom de nadruk op de 4 hoofdletters
Wim