Wim is voor het werk onderweg, dus neem ik de pen even over.
Inmiddels hangt de blauwe kaart op de deur van Eva’s kamer, wat betekent dat extra hygiene nodig is. De verpleegsters moeten aparte jassen aan om te voorkomen dat ze Eva kunnen besmetten. Voor ons betekent dit de hele dag handen reinigen met desinfectant en bezoek mag niet verkouden zijn, hoesten of net terug van vakantie uit het buitenland. Voor Eva betekent dit dat ze niet van haar kamer af mag.
Veel mensen vragen aan mij: de 3de kuur afgelopen, knapt ze nu al op? Maar dat is juist andersom, de chemo slaat zijn slag pas nadat de kuur is afgelopen. Bij de 2de kuur gebeurde dit na 3 dagen en kreeg Eva 4 dagen een blauwe kaart op de deur. Nu, na de 3de kuur begint het direct en zit er na 1 dag al een blauwe kaart op de deur. Mijn vragen aan de artsen van enige planning hoe lang dit gaat duuren, daar krijg ik maar 1 antwoord op: mevrouw, we bekijken het per dag. En daar moeten we het mee doen.
Gisteren kreeg Eva bezoek van vriendin Daniëlle, haar zusje Carola en haar moeder Astrid (voor mij ook gezellig) en ondanks de misselijkheid en de pijn zag je aan Eva dat dit haar zo goed doet, even een glimlach op haar gezicht. Toen zei ze ook nog: mam kijk, Annemerle komt eraan!Toen zat haar kamertje ineens vol met bezoek, zeker toen de verpleegster van het “pijn-team” ook nog langs kwam om de morfine pomp aan te sluiten. Voor Eva was dit een welkome oplossing voor de pijn in haar buik en mond, voor mij was dit weer een verwerkmoment van besef dat ze echt ziek is en dat pijnbestrijding met morfine ook een onderdeel wordt van haar medicijnen.
We hebben vanacht door de pijnbestrijding beter geslapen (en maar 1x gespuugd…) en vanmorgen zag je eva wat frisser in haar bed liggen. Ze werd wat minder toen ze wilde drinken en besefte dat slikken veel pijn doet en toen ze daarna in de spiegel keek, waren haar lippen en mond kapot en één en al blaas. De arts heeft uitgelegd dat ze aan haar mond kunnen zien wat de toestand in haar keel, slokdarm en darmen zijn. Van haar roepert tot haar poepert is het slijmvlies helemaal kapot. Zolang de weerstand van Eva nog elke dag daalt, zal het slijmvlies kapot blijven. En daar moet zij het mee doen. Vandaar dat ze gisteren al hadden voorzien dat er nog meer pijn zou komen en dat ze ‘op tijd’ de pijnbestrijding zijn gestart.
Het valt niet mee om tussen deze zware momenten ook de goede momenten eruit te pikken. In ieder geval fleurt ze helemaal op als ze de post ontvangt, dan gaat ze er echt voor liggen en dan bekijkt ze eerst de envelop, de postzegel, de kaart en daarna de tekst binnenin.
Een heerlijk ritueel waar we elke dag naar uitkijken. Het is wel eens beschamend als we naar de vele post kijken die Eva elke dag krijgt en dan te weten dat er andere kinderen op de afdeling weinig post krijgen.
Wat wij dan doen is voor deze kinderen bidden, zoveel mogelijk bij naam, en wensen dat zij ook een Vader hebben die voor hun zorgt. Van groot tot klein, wij weten dat God ook hun Vader wil zijn.
Lieve groeten van Mirjam