Vanmiddag heeft Eva de buikecho gehad en de chirurg was er ook bij om mee te kijken waar het actieve plekje zou kunnen zitten. Ergens onderin haar buik zit wat verdachts, maar erg duidelijk te zien was het niet.
Toch was de chirurg optimistisch genoeg om te beslissen dat Eva een operatie krijgt. De chirurg dacht zelf aan een klier of iets aan haar eierstok. Ze gaan dan proberen om deze plek in zijn geheel te verwijderen. Lukt dit niet, dan proberen ze in ieder geval een biops, een klein stukje van de plek af te nemen. Om zeker te zijn of het nu gaat om een infectie of een kwade cellen, hebben ze weefsel nodig om dit te onderzoeken.
Wij krijgen op korte termijn een oproep voor deze operatie (wat ons betreft kunnen we morgen al, maar ja, zo werkt dat niet helemaal in een ziekenhuis) en ze proberen de operatie volgende week in te plannen. Wij zouden vanmiddag nog gebeld worden door de oncoloog, maar hebben niets meer gehoord. Op zich was het verhaal van de chirurg duidelijk en zijn wij opgelucht dat hij in ieder geval een operatie ziet zitten (behalve Eva, want die wil liever geen operatie).
Kortom, we wachten op een oproep voor de operatie en we hopen dat dit volgende week mag gebeuren. We weten met ons verstand dat we de komende 1-2 weken geduld moeten hebben, maar ons gevoel en de onrust in je lijf geven andere signalen af.
We leven met de dag, en denken ook aan andere gezinnen waar ook zorgen en verdriet aanwezig is vanwege een ziek familielid. Met elkaar moeten we moed blijven houden, altijd (en eeuwig zou Eva zeggen).
Lieve groeten,
Mirjam