Eva is aan het eind van de morgen voor een paar uur thuis gekomen, de Chemokuur zelf zit er op , ze heeft veel pijn, kan bijna haar handen niet gebruiken of op haar voeten staan, maar toch, thuis zijn is even een vlucht uit het ziekenhuis, wat met een morfinepleister goed te doen is, en ook voor ons, is dit even een onderbreking van alles wat moet.
Gisteren is Betty van Dam weer geweest bij Eva in het ziekenhuis en is er gezamelijk gebeden,(Ook Eline haar dochter was er bij met een middagje spijbelen? en natuurlijk Amy en Sven) Ik kon helaas niet mee, want had plotseling een flinke verkoudheid te pakken, was echt beroerd, en dan kan je zeker niet bij Eva op bezoek, er zat niets anders op, dan dat Mirjam een extra nachtje bleef, en gelukkig kon Taxi (opa) Maas, Eva en Mirjam vanmorgen ophalen.
Eva thuis lekker even op de bank, alle post weer doornemen en de diverse kadootjes, het blijft fantastisch hoeveel mensen met ons meeleven!
Gisteren kregen we kort voor dat Amy en Sven met Betty vertrokken richting het ziekenhuis te horen dat er voor de eventuele beenmergtransplantatie geen match is met Amy Sven of ons, En dat viel ons zwaar tegen! je hoopt zo dat dit wel kan, we hebben er zo voor gebeden, maar ook dit is ons niet gegeven, Ok, er zijn nog veel alternatieven via een Europesche donorbank, maar wie ze daar ook in bereid gaan vinden, dit is nooit een match voor 100%, en dat kan heel veel meer complicaties veroorzaken, weer hadden we beiden het gevoel dat ons een stuk houvast werd afgenomen, weer voelt het als verliezen van een mogelijkheid, weer ervaar je een klap in je gezicht en dat doet pijn, pijn waar je nooit aan went, maar we moeten het er mee doen.
Komende maandag gaan we starten met de diverse intake behandelingen in de Daniel den Hoed kliniek om Eva te kunnen gaan bestralen, hoe dit practisch allemaal moet is een grote vraag, want juist in de week na deze zware Chemotherapie zal Eva alleen maar zieker worden, maar toch willen de medici niet wachten. Zoals nu de planning is, zal er de laatste week van februari begonnen worden met het bestralen zelf, Eva ziet meer tegen de tatoo stippen op haar buik op, dan tegen de rest, wij zelf voelen ons heel onzeker, want het bestralen is en blijft een flink risico voor Eva, zeker als je hoort wat er op lange termijn allemaal voor gevolgen kunnen optreden.
De zorgen stapelen zich op!, deze week beseften wij eigenlijk, dat we met deze kuur min of meer voor het laatst op de afdeling Oncologie in het Sophia ziekenhuis verblijven? geen Chemo mogelijkheden meer?, betekent dit thuis zijn? of in iedergeval op een andere afdeling?, 15 februari staat er weer een buikecho op de kalender, en mede op basis van deze uitslag weer een PET-Scan in Amsterdam, ook hier lopen we nu tegen de grens van maximale mogelijkheden aan, want bij iedere PET-Scan krijgt Eva radioactieve vloeistof ingespoten en ook dat kan niet onbeperkt door blijven gaan, juist dit soort informatie maakt je als mens bang, bang vooral omdat de mogelijkheden kleiner worden, dit gevoel geeft je momenten van verdriet die onbeschrijfelijk zijn, zeker als je ziet hoe snel de rest van de wereld om ons heen verder gaat, waarbij het maar al te vaak lijkt alsof we in 2 werelden leven.
Voor vandaag (en morgen) gaan we maar weer even genieten van het moment van thuis zijn ( als er niets vreemds gebeurt mag Eva ook morgen overdag weer naar huis), We blijven vertrouwen op de weg van God onze vader, we blijven Bidden en in gesprek met Hem, maar het valt zwaar, Zijn woorden geven ons troost, maar hoe vreemd het ook klinkt ik blijf verdrietig.
Wim