Afgelopen nacht heeft Eva bijna niet geslapen van de pijn (en Mirjam dus ook niet), deze pijn zit vooral in haar handen, benen en voetzolen en is een zogenoemde zenuwpijn, waarvoor de artsen nu weer op zoek zijn naar behandeling. Alleen dit al om de dag moeten zien, is een vreslijke tijd.
Eva weet als geen ander wat er aan komt tijdens deze kuur, ze weet min of meer van de plekken in haar mond die alweer beginnen, en ook wij weten dat de komende 2 weken weer heftig zullen zijn. Chemo is gif!, ik drukte mij vaker al zo uit, maar het voelt iedere kuur opnieuw als een onbeschrijfelijke dreun op je gezicht, zonder dat je je er tegen beschermen kan. Deze zware kuur sloopt alles kapot wat goed funtioneert in Eva`s lichaam met maar 1 doel, en dat is de kankercellen vernietigen, jammer genoeg maakt chemo geen onderscheid tussen goede en kwade cellen, als het zoals bij de laatse kuur positief werkt, is dat te accepteren, maar die keren van teleurstelling zijn bijna onmenselijk.
De hoeveel heid lege zakken na 4 en halve dag Chemokuur
Gisteren waren de klinic-clowns er weer, net als iedere dinsdag altijd goed voor een glimlach, het lijkt zo simpel, zo knullig zelfs, als je niet zou weten hoe belangrijk positieviteit voor Eva is, Even een mop, ja geloof het of niet, maar weken achter elkaar op hun manier de zelfde mop is humor op zich, Deze keer deden we engels, want Eva en ik waren net bezig om via de WeB-chair een les engels te gaan volgen, de clowns weten nu echt wat “I love you” betekent, want papa deed dat gewoon even bij hun voor natuurlijk 
.
Clinic clowns blijven bijzonder, hoe simpel ook, het levert altijd positieviteit op!
De komende nacht Slaapt Arina mijn zus weer een nachtje, kan ik dus naar lange tijd weer eens even gaan hardlopen vanavond, even alle zorgen uit mijn hoofd laten waaien, en even het gevoel en de planning met Mirjam weer helder krijgen. Fijn dat er nog steeds zoveel mensen om ons heen staan die mee dragen als het ons eventjes niet lukt.
Vertrouwen en blijven vooruit kijken met de positieve dingen in onze handen, hoe klein ook, God onze vader geeft ons ook dit, wel zou ik Zijn dosering van de positieve dingen graag wat anders afgesteld zien, Zeker toen Eva de vorige nacht ineens een gesprek begon over haar toekomst, en vragen stelde over leven en de dood, maakte mij dat heel verdrietig, maar tegelijkertijd ook blij, zo open zo eerlijk, en ik kon direkt ook mijn zorgen tenminste kwijt bij iemand die 24 uur per dag altijd naar mij luisterd, juist dan besef je pas hoe belangrijk Zijn woorden zijn zonder dat Hij je iets zegt.
Wim