Vanmiddag is om 14.30 uur de tweede, tevens één van de zwaarste, chemokuur (een mix van diverse medicijnen) gestart. Ik melde natuurlijk al dat de chemo behandeling vorige week woensdag was gestart, en de eerste kuur is een algemene basis kuur van de in het totaal 5 kuren van de chemotherapie.
Mirjam en ik waren er beiden toen de verpleegkundige de eerste vloeistoffen liet stromen door de ingebrachte PAC “wandcontact doos”, hoe Eva dit echt ervaarde weet ik niet, maar ik kreeg er kippevel van!
Je weet hoe celverwoestend het werkt, je weet dat het doel uiteindelijk is om Eva weer gezond te krijgen zonder een groeiende tumor in haar buik, maar het voelt zo fout, je wil gewoon niet dat ze jouw eigen vlees en bloed zo vernietigend gaan behandelen! Er is geen keuze en het is de enige oplossing, dus het moet!
Leuk is vandaag om te zien, hoe enthousiast Eva aan de slag is gegaan om een plafond plaat te verven, dit idee kregen we toen we gisteren tijdens de buikecho naar het plafond lagen te kijken. Aan het eind van de dag heb ik de plaat zelf gedemonteerd en meegenomen naar Eva’s kamer en vanmorgen ging ze hier direct mee aan de slag, nadat ze eerst een schetsontwerp had gemaakt in het klein. Mooi om te zien hoe ze met al deze slangen en zakken vloeistof, toch gewoon met haar eigen (Beuze) willetje begon aan iets wat ze echt graag wil. Deze mentaliteit komt haar zeker nog van pas.
De chemokuur:
Zoals eerder beloofd vandaag zal ik proberen de kuur wat verder toe te lichten:
Vandaag is er gestart met de tweede van een serie van 5 chemokuren, deze duurt tot 30 juli en na 17 dagen zal er, indien Eva dit lichamelijk aankan, aan de 3de kuur (ook een hele zware) begonnen worden. Omdat er tussentijds steeds bloedwaarden worden gemeten, en er basis meetpunten zijn vast gelegd via eerdere bloed analyse en de beenmerg punctie, is het mogelijk om de medicijnen heel nauwkeurig af te stemmen. De kuur zelf is een vast en zwaar protocol. Het blijft kanker! Wat zich niet strak en vast laat regiseren, dus er kan tussentijds heel veel gebeuren, waardoor de kuur aangepast of verlengd moet worden. Wij zijn positief en vertrouwen er op dat de diverse medici dit absoluut naar hun beste weten en kunnen aanpakken met als resultaat genezing, dit is voor ons het ultieme doel!
De kuur is een mix van medicijnen en hulpstoffen ter verzachting van pijn en bijwerkingen, ook krijgt Eva extra antibiotica omdat haar afweer systeem grotendeels verwoest gaat worden, het is echt onmenselijk, maar het moet! Er is niets positiefs aan voor je lichaam, maar het verwoest ook de kankercellen en dat is waar chemo voor staat: het gecontroleerd vernietigen van cellen, zodat deze cellen zich niet meer kunnen delen en de tumor zal verdwijnen. Het gezegde is nu eenmaal de aanval is de beste verdediging, klinkt niet echt vredelievend, maar is hier voor Eva absoluut van toepassing.
Over de totale duur is nu nog niets te zeggen, we spreken over maanden, waarbij met tussenpozen en met medicijnen, de artsen proberen om Eva af en toe een dag/dagen met verlof naar huis te sturen. Thuis zijn is tenslotte het beste medicijn.
Bijzonder blijft het, dat ze er zelf zoveel vertrouwen in heeft, het “gemak” waarmee ze alles ondergaat, maakt haar voor mij nog specialer, en het kan niet anders of het is niet alleen ons kind, maar ook een kind van God. Hoe het de komende week ook verder zal gaan? Hoe tegenstrijdig mijn gevoel ook is, ik vertrouw “gewoon” op dit kindergevoel, juist omdat hiervan heel duidelijk is gezegd dat Jezus voor al zijn kinderen zorgt als wij op hem vertrouwen.
Wim