Gisteren was een relatief rustige dag voor Eva.
We zitten nu midden in de kuur, en dat betekent dat er continue medicijnen worden toegediend en zakken vloeistof leeg zijn en moeten worden gewisseld.
Dit wisselen van zakken wordt aangegeven door een indringend signaal en wordt de verpleegkundige middels een soort van pieper / buzzer ook gewaarschuwd, wel betekent dit dat je er s’nachts heel veel even van wakker wordt, en daardoor voel je je s’morgens toch even flink beroerd van deze vele keren even wakker en even uit je bed om te kijken of alles met Eva nog goed is. Thuis geef ik alle kids als ik er ben altijd een kus voor dat ik zelf mijn bed in duik, stopt ze toe, laat er nog wel eens 1 even plassen en fluister even nog iets liefs toe, nu verbaasd het me dat ik dit allemaal al als iets natuurlijks, gewoon de gehele nacht doe, en vind het zelfs fijn dat ik zo dicht bij Eva kan zijn.
Eva heeft gisteren een ruggeprik gehad en moet er volgende week nog 1, ze zag hier heel erg tegen op, want dit gaat zonder verdoving en je moet heel stil liggen. In de praktijk kreeg ze een zgn. roesje en beleefde alles dus maar half. Deze ruggeprik is om vloeistof uit haar beenmerg te halen, niet om iets nog te moeten controleren, maar om ruimte te maken voor in te brengen medicijnen, dus eerst een naald die langzaam druppels naar buiten laat komen, en dan een naald die 2 soorten medicijnen inbrengt. Hield haar handen vast toen ze zo kromgelegen in de behandelkamer lag, en zag de paniek in haar ogen, die overging toen ze eenmaal bevestigd kreeg dat de naald erin zat. Dit alles is ook voor ons best spannend, want er zit altijd een zekere mate van risico aan, maar ook hier weer vertrouwen we op de wijsheid van de artsen.
Eva moest na de ruggeprik 6 uur plat en zelfs iets achterover liggen en was erg moe, logisch want deze medicijnen incl. de spuit om rustiger te worden zijn weer een zware aanval op haar gestel, s’avonds ad ze het ziekenhuis de oren van het hooft en vroeg zelfs nog om een frikandel en 2 extra papjes!, ze heeft door de misselijkheid remmers tot nu toe nog geen last van braken of wat dan ook, en dat is alleen maar winst op wat dan ook nog komen gaat.
Voor ons is het nu afwachten en haar door deze kuur heen helpen, toen ik deze foto maakte van de paal met alles er op en er aan, vroeg ik me toch echt even af of dit allemaal wel nodig was?
Ik ervaar dat er hier in het ziekenhuis echt met hele strakke disciplines wordt gewerkt, alles op de klok, echt proberen overal in de rust te bewaren, en de kinderen ook rust te geven, maar vooral ook heel veel rekening houden met hygiene want het gevaar op besmetting is door de totale afbraak van weerstand 1 van de grootste gevaren tijdens de kuren(dit deed me aan de wijze woorden van mijn moeder denken die ik gebruikte als starter vandaag)
Komend weekend kuren wij verder en zijn we onverminderd positief! niet alleen in het schrijven, maar echt in de praktijk voel ik dat we gedragen worden, door jullie, door de vele kaarten ter bemoediging en ondersteuning, en door onze vader in de hemel die alles bestemd. En zoals ik reeds eerder aangaf, dit bij elkaar, maakt het voor ons niet zo donker in de tunnel als we dachten dat het zou zijn, en geeft het ons vertrouwen in het licht wat eens weer gaat schijnen voor ons.
Sluit af om met iedereen die op vakantie gaat, of is, een hele fijne, veilige tijd met Gods zegen te wensen, en vraag u, om ook nu, voor Eva en de vele anderen die ziek zijn of in nood, te blijven bidden! want het helpt hun en ons echt verder!
Wim