Vannacht goed geslapen, nadat Eva zich ook gisteren een stuk beter voelde, en vanmorgen kon zelfs de morfine pomp weer op hold, en mag Eva bij pijn, als ze dat zelf zo voelt, even op een doseringsknop drukken voor pijnstilling, toch wel even anders dan contignue morfine moeten krijgen tegen heel veel pijn.
Er is nu definitief vastgesteld dat Eva een bloedinfectie heeft opgelopen, waarvoor ze de komende week extra anti-biotica krijgt toegedient, weer een extra complicatie, maar wel geidentificeerd en onder controle, en dat is dan weer positief.
Eten gaat nog steeds bijna niet, haar mond, gehemelte en keel zijn dusdanig vol met plekken door het ontbreken van slijmvlies, dat alles bijna te zeer doet als ze iets probeert te eten. Wel blijft de sonde voeding er goed in, hierover verbazen de diverse artsen zich keer op keer, want tijdens deze zware chemokuren lukt dit eigenlijk niemand, juist dit is zo belangrijk voor herstel en het blijven functioneren van haar inwendige lichaam
Bob, Eva’s viervoetige vriend kwam gisteren op visite, nadat ze hierover weer heel verdrietig was geweest, ook nu weer kwam Wilke stuij tijdens de dagelijkse wissel even mee om hem in de tuin te smokkelen ( alle zusters weten het!, maar toch mag het niet echt in de ziekenhuis tuin) Eva mocht zelfs naar buiten, raar als je weet dat ze niet van haar kamer mag, maar echt naar buiten heeft altijd prioriteit, zeker als je dat zelf heel graag wil. Alles doen ze om haar het ziek zijn te laten vergeten, wel moest er heel veel hygiene in acht worden genomen, dus likken met Bop kon echt niet ( dat houd ze dan maar te goed, of kust ze maar wat meer met mij toch?)
Eva samen met Bop,wilke en Mirjam "illegaal" in de ziekenhuis tuin
Fijn is en blijft het vele “meeleven” met ons, soms is het “weer mogen/moeten vertellen” gewoon even te veel, en wil je je gewoon verstoppen, even alleen met je zorgen, want er is bijna geen rust voor ons, alles plannen, alles regelen rondom het ziekenhuis is heel veel moeilijker dan het lijkt, zeker nu de school voor de andere kids en werk ook weer volop aandacht eisen, want hoe hard het ook is, feit is dat de rest van de wereld als een wilde door gaat, en net als op de snelweg kunnen wij dan niet stil blijven staan, ik besef nu dan ook als geen ander hoeveel een rustmoment waard is, en vraag me regelmatig hardop af of dit wel vol te houden is, maar hoe dan ook, het moet!
Moeilijk blijft ook de gedachte, dat we binnen nu en een week weer aan de volgende kuur moeten beginnen, Eva is zo zwak, is nog absoluut niet hersteld, maar juist deze Chemokuur is er 1 van klap op klap uitdelen aan de kankertumor, we kunnen nu niet kijken naar de kwaliteit van leven, maar focussen op het doel, de volledige genezing van Eva.
Wij zijn vandaag extra dankbaar dat Eva er toch weer bovenop komt na alle problemen van vorige week, onze vader in de hemel pakte haar op tijd weer op, toen ze bijna van het randje viel, en bewijst daar weer eens mee, dat hij er altijd voor ons is, Juist deze bevestiging geeft ons rust en vooral de kracht om verder te lopen richting een finisch die nu nog onvoorstelbaar ver weg lijkt.
Wim
Een eigen douchestoel gesponserd door Opa en Oma van Beuzekom, nu hoeven we niet meer te vragen of we de enigste afdelingsstoel mogen gebruiken, volgens Eva zit tie heerlijk, dus het douchen duurt nu zeker nog langer!?