Wim is vanavond vroeg zijn bed ingedoken, na een lange dag beurs opbouwen in België, dus ik neem de pen weer over. We merken alletwee dat we geen 20 meer zijn (en dat kun je trouwens ook wel zien!) en dat de energie een beetje begint op de te raken…
Toch zijn we vandaag in jubelstemming, want zoals ook al bovenaan vermeld: wonderen bestaan! Hoe moeilijk Eva het vorige week had als reactie op de 3de kuur, hoe wonderbaarlijk snel zij deze week per dag opknapt. Ze is fris en vrolijk, ze beweegt (iets) meer, en de medicijnen tegen alle bijwerkingen worden per dag minder.
En u voelt ‘m al, vandaag zijn haar bloedwaarden getest en groot nieuws; de blauwe kaart mag van haar kamer! Dit betekent dat haar weerstand weer op pijl is en nog belangrijker, dit betekent dat zij aanstaande maandag mag gaan starten aan haar 4de kuur! Ze zit helemaal op schema! Afgelopen maandag was haar weerstand 0,07. Dit was ten opzichte van zondag met 0,03 gestegen. Haar weerstand moet minimaal 0,50 zijn om aan haar volgende kuur te beginnen. Met deze waarden waren de artsen al positief gestemd, omdat er een stijgende lijn in zat (nou, nou). Ikzelf had al snel uitgerekend dat we nog 14 dagen nodig hadden om weer op niveau te komen, wat betekent dat de 4de kuur zou worden uitgesteld. Maar nee hoor, in 3 dagen tijd is haar weerstand gestegen naar 0,91! Echt niet te geloven. De afdelingsarts vond dit ook heel bijzonder en het komt bijna niet voor dat een kind zo snel kan herstellen van deze zware 3de kuur.
Ondanks dat Eva nog een (gevaarlijke) infectie heeft en daarvoor anti-biotica krijgt, kregen we nog meer goed nieuws te horen vandaag:
Eva mag dit weekend met verlof naar huis! Joepie! Toen ze dit nieuws hoorde glimlachte ze van oor tot oor. Dit wilde ze zooo graag, ze miste Sven en Amy heel erg + hond Bop.
We waren allemaal in jubelstemming vanmiddag: de verpleegsters, de (leuke) afdelingsarts, Rick (haar klasgenoot) die op bezoek was, Thea (zijn moeder), Oma van Beuzekom (de slaap oppas van afgelopen nacht) + chauffeur (grote neef van Rick). Tranen van blijdschap, helemaal geweldig, dat dit kan gebeuren, fantastisch (stopwoord van vriend Stan) gewoon!
Het was fijn dat Oma van Beuzekom vorige nacht in het ziekenhuis wilde slapen, zo konden Wim en ik woensdag samen bij een bespreking zijn op de zaak. Wel bijzonder, dat je samen met je oma in het ziekenhuis logeert.
Vanmiddag kreeg Eva bezoek van Rick (nee, niet haar vriendje, maar haar klasgenoot) en dit was ook heel bijzonder, want Eva en Rick mochten meedoen met de opnames van Sophia TV. In de TV studio van het ziekenhuis wordt 1x per week een live-uitzending opgenomen, en de gasten van vandaag waren onder andere Eva en Rick! Zo hebben zij hun eerste film debuut gemaakt. Ze deden het geweldig en de trotse moeders, Thea en ik, keken toe!
Wij ervaren met heel ons hart dat wonderen bestaan, wij ervaren met heel ons hart, dat dit een Gods wonder is, dat wij een Vader hebben die voor ons zorgt, die er voor ons is, in moeilijke tijden en in mooie tijden. En daar zijn wij ontzettend dankbaar voor. Dank U wel, lieve Vader!
Mirjam