Vanacht allebei heel rusteloos geslapen, alle apperatuur werdt direct aangesloten, en je ervaart van het ene op het andere moment weer wat het is om ziek te zijn, wat een contrast met afgelopen weekend
De rust is voorbij, vanmorgen vroeg weer bloed afgenomen, en nadat de uitslagen bekend waren, is er gestart met de 4e kuur, onwaarschijnlijk snel was Eva hiervan direct weer heel ziek, spugen, totaal geen trek meer in eten en moe en nog eens moe, waarschijnlijk ook nog wel van het intense weekend thuis. Chemokuren in deze fase bij je eigen kind, is gewoon verschrikkelijk om te zien.
Vanmorgen was Eva ook heel verdrietig, ze beseft zelf zo goed wat er allemaal staat te gebeuren, hoe goed ik het ook probeerde ik kreeg haar niet getroost en dat maakte ook mij hierdoor heel erg hulpeloos en heel verdrietig. Een nieuwe naald voor haar porto cat deed flink pijn, ook zat het niet mee om haar nieuwe sonde in te voeren door haar neus en keel, deze moest namelijk naar 6 weken vervangen worden, en ook dat gaf heel veel pijn en complicaties voordat deze weer goed ingebracht was, juist dit soort dingen maken het voor Eva extra zwaar en ook voor een volgende keer ziet ze daar dan steeds weer meer tegen op, het is extra moeilijk als je er alleen maar bij kan gaan staan kijken, en haar hand kan vasthouden, je wil zo graag dat het zonder al deze problemen kan, maar je weet tegelijkertijd dat het moet, en echt niet anders kan. ( wat zou ik graag haar plek ook deze keer weer innemen!)
Huilen helpt niet als gezegde, is niet waar, het mag altijd, en het lucht op ( ook voor mij), toen Mirjam er weer was voor de wissel, zag ik Eva toch echt weer glimlachen, juist dit soort kleine momenten bevestigen hoe goed het is, dat wij er altijd voor haar zijn, haar aanmoedigen om door te vechten, en te vertrouwen op genezing want dat is en blijft ons doel
Hoe lang het kuren ook nog moet, wij steunen Eva door dik en dun, onze kracht, positiviteit en vechtlust, komt van God onze vader, ook bij twijfel, staat zijn belofte als een veilig huis om ons heen, en bidden we dat hij ons huilen hoort, en ons ook weer door deze kuur heel loodst, zijn weg is onbegrijpelijk, en wat maakt hij het ons moeilijk!
Wim