Vandaag mag ik gelukkig weer een nachtje slapen bij Eva, het klinkt mischien wat vreemd, maar eergisteren was Martine ons oudste nichtje er ( dochter van mijn zus Arina), afgelopen nacht Oma van Beuzekom, en het lijkt bijna als of iedereen nog een keertje wil, want we zijn echt met de laatste kuur bezig!
Op dit moment nog steeds een fantastisch gevoel en in groot contrast met de afgelopen maanden van onzekerheid. Vooral het niet weten of alles goed kon komen, de grote zorgen en het absoluut niet weten van hoe lang is een totaal ander verhaal, dan waaraan we nu zijn begonnen. Onbeschrijfelijk eigenlijk wat voor last er van onze schouders is weggevallen en het is nog steeds, voor mijn gevoel althans, een te mooi verhaal om waar te kunnen zijn, maar het is zo!
De tumor is weg, een beter resultaat van deze zware chemokuren bestaat er niet. Ook de 5e kuur laat zijn sporen zeker na, maar we kunnen nu weer bouwen aan een toekomst. Een toekomst overigens met veel vragen en zorgen, vragen vooral over de schade die deze chemo heeft aangericht in Eva’s lichaam. Juist ook de gezonde delen zoals nieren, haar darmen, haar gehoor en haar hart, zijn hard aangepakt. Er moet dus nog heel veel onderzocht worden, en dat zal nog heel wat kilometers op de teller opleveren richting het ziekenhuis. Ook de nacontroles en de grote kans (25%) dat ze dit binnen 1 jaar weer terug krijgt, is een zorg waar wij wel mee moeten leren omgaan. Toch gaan wij ook hiermee weer positief aan de slag, want het betekent feitelijk dat 75% het nooit meer terug krijgt en dat klinkt heeeeeeel veeeeel beter.
Wat zijn we moe, en wat zijn wij als gezin toe aan rust, want ook bij ons hebben deze kuren heel veel diepe sporen nagelaten. Het lukt ons bijna niet meer om dagelijks aan de slag te gaan, maar het moet. We zien duidelijk licht aan het einde van deze donkere tunnel, het zal nog een flinke tijd gaan duren tot dat alles weer “normaal” is. 1 ding is al zeker, het heeft ons leven voorgoed veranderd.
Vandaag met Eva lekker even bijgepraat, een spelletje gespeeld (ik won natuurlijk 
), en samen even TV kijken.
Samen lol hebben bij een spelletje regenwormen
Wat is het fijn om dit soort momenten te kunnen ervaren, nog steeds krijg ik kippevel op mijn armen als ik aan iemand vertel dat Eva het gevecht met de tumor heeft gewonnen, dat God onze Vader, die alles bestemd, voor ons deze keuze heeft gemaakt.
Las vandaag op een kaart de volgende tekst: duizend, duizend maal o Heer, zij u daarvoor dank en eer! ik kan en wil er niets meer aan toevoegen, alleen het getal duizend verander ik in mijn gedachte direct in een miljoen, en dan nog, drukt het niet uit hoe dankbaar wij zijn met deze uitslag…..!
Wim