Nadat Eva vandaag nog een 2e ruggeprik heeft gehad mocht ze naar huis in de loop van de middag, Oma Maas had dus de “eer” om als laatste nog een nachtje te hebben geslapen, want zoals het er nu allemaal uitziet, is het kuren in het ziekenhuis afgelopen ( wel moeten we de komende 2 weken thuis met diverse medicijnen de 5e kuur afmaken)
Een mooi versierde voordeur bij ons thuis
Ook het hek op de oprit door mijn zus en zwager
Het vertrek uit het ziekenhuis gaat echt met de stille trom, je zou zoveel mensen willen bedanken, er staan zoveel vragen nog open, en voor dat alles was geen tijd, nieuwe patienten, een volle afdeling, en het toch weer onverwachte verdwijnen van de blauwe kaart, geven je gewoon geen tijd om echt te beseffen dat het voor wat betreft chemokuren de laatste keer was, terwijl ik het schrijf verschijnt weer het kippenvel op mijn armen, want het is nog steeds een fantastisch fijn gevoel om te mogen vertellen dat de kankertumor weg is
Wij zijn allemaal nu heel moe, je ervaart nu pas echt dat je aan het eind van je latijn aan het lopen was, er moet nog zo heel veel onderzocht worden, waarover we de komende weken veel meer duidelijkhied hopen te krijgen, ook hierin leven we met veel onzekerheid, maar dat voelt zo anders, zo veel minder zorgelijk, zoveel gemakkelijker? ach……. ook nu weer, gaan wij samen met onze vader in de hemel, door met de reis die hij voor ons gepland heeft, dus ook nu gaan wij weer positief en met vertrouwen op zijn daadkracht de toekomst (van ons allemaal) tegemoet
Rust vinden, anders dan voorheen, zijn nu onze eerste behoeften, ik hou u de komende weken zeker op de hoogte, al zal het niet meer zo frequent zijn als tot aan nu
Wim