Eva is in het weekend flink opgeknapt van het ziek zijn van de laatste Chemokuur, ondanks het fantastische nieuws dat de kankertumor weg is, moeten we toch door deze periode heen, die toch weer zwaarder was dan dat we dachten, mischien toch ook wel omdat we allemaal zo moe zijn, en pas nu voelen wat voor energie het gevecht tegen kanker ons heeft gekost
Het gevoel van onmacht is van onze schouders gevallen, toch was er voor ons, afgelopen week, ook weer veel spanning, want nu ineens spreken we met de diverse doctoren over geheel andere onderwerpen, nierschade, hartspierschade, gehoorschade en heel veel onzekerheid of alles inderdaad wel weg is, en niet te vergeten, het fysieke herstel van Eva wat minimaal maanden zal gaan duren
Waarom spanning hoor ik u nu denken? de uitslagen waren toch duidelijk, dat is ook zo, maar toch…., onverwachts moesten we afgelopen vrijdag weer naar het VU ziekenhuis in Amsterdam voor een Petscan en CT scan, voor ons best schrikken, want is er dan toch twijffel bij de artsen?, of is dit het begin van de vele controles die gaan volgen?, vragen, die je nu je thuis bent, een stuk moeizamer beantwoordt krijgt, sterker nog, eigenlijk helemaal niet, pas 19 october a.s. staat er een afspraak en hopen we meer info te krijgen over het te volgen traject, wel moet Eva komende week nog een dag naar het Sophia ziekenhuis voor diverse andere onderzoeken en testen, waarschijnlijk ook als voorbereiding op de 19de
Voor ons als gezin een dubbel gevoel, vreugde aan de ene kant, en “angst” aan de andere kant, angst voor het onbekende, het tot aan de verdwijning van de kankertumor nooit besproken onderwerp van: wat na de Chemotherapie? ook dit moet allemaal weer een plek krijgen.
We zijn moe, en dan ook echt moe! alles gaat door, alles moet door!? maar dat lukt ons gewoon (nog even) niet, en het lijkt soms zelfs, alsof mensen alweer vergeten zijn wat wij hebben meegemaakt de afgelopen maanden, een periode die heel veel van ons heeft geeist, en nog lang zijn sporen zal nalaten
Samen met God onze vader, wandelen wij geleid door zijn hand, verder naar een onbekende toekomst, Hij heeft ons al laten weten dat daar voor ons de zon schijnt, met dat als vooruitzicht lijkt de route ineens toch minder zwaar, juist dat signaal, (het onverklaarbaar verdwijnen van de tumor), zo duidelijk door God aan ons gegeven, die genade voor ons, verdient door zijn enige zoon, is nu meer dan ooit voor ons een baken voor de toekomst.
Wim