Met kippevel op mijn armen begin ik aan dit schrijven, want vandaag kregen we, totaal anders dan verwacht, geen goed nieuws over de situatie met Eva.
Er is tijdens de diverse onderzoeken van de afgelopen 2 weken bij Eva een vergrote lymfklier in haar onderbuik aangetroffen, en dat is absoluut niet goed. Ook de petscan in het VU ziekenhuis in Amsterdam gaf een zogenaamde oplichting aan, wat meestal duid op een aanwezige tumor?
Omdat deze test slechts schriftelijk binnen was in het Sophia ziekenhuis, en er nog geen beelden van zijn, kan hier tot aan a.s. woensdag geen vaste definitie aan worden gehangen, maar de oncoloog gebruikte al wel termen van operatie ter verwijdering, en voortgang van chemokuren volgens het bekende schema, maar hield wel de deur open dat het ook een litteken op de klier zou kunnen zijn? die dan wel ter bevestiging verwijderd dient te worden?, uit alles wat hij zei, merkten wij dat het niet goed zit
Voor ons een figuurlijke dreun van jewelste, verdoofd hoor je dit aan, je wil boos worden, je wil? ach……. onbegrijpenlijk is het gewoon, na het zo mooie nieuws van amper 5 weken geleden is er ineens weer verdriet en is alles weer zo onzeker en valt alles weer in duigen waar we zo dankbaar voor waren, wat doet dit pijn!, probeer dit te beschrijven, met tranen in mijn ogen, mijn hoofd barst bijna uit elkaar van de zorgen die je weer op je af ziet komen, of ik dit aankan? weet ik nu even niet.
Het lijkt nu onmogelijk, we zijn zo moe van het “vechten”, en toch zullen we ook nu weer verder moeten, hoe? en waarheen?, ik weet het niet, en vraag daarom aan God mijn vader, of hij de artsen die hiermee weer aan de slag moeten, wijsheid wil geven, en ons als gezin wil dragen en ons de kracht wil geven om ook nu weer positief vooruit te kunnen blijven kijken
Vertrouwen in de toekomst was voor mij nog nooit zo zwaar, en als ik niet zeker wist dat God als vader er altijd voor ons is, dan was gaan slapen nu onmogelijk. Ik bid daarom nu maar hardop:
Ik ga slapen, ik ben (heel) moe, sluit mijn beiden ogen toe, lieve Heer houd deze nacht, over ons getrouw de wacht, het lijkt zo kinderlijk simpel, maar het verwoordt eigenlijk alles wat wij nu even nodig hebben……….. Amen.
Wim