Eva is vanmiddag geopereerd wat in zijn totaal bijna 4 uur heeft geduurd.
Als je dan wacht op haar kamer tot dat ze je weer komen roepen, dan lijkt dit wel de dubbele tijd te duren, je ziet de klok vooruit kruipen, wat een onzekerheid, want waarom duurt het toch zolang? zoveel vragen die door onze gedachte schieten, je weet dat ze in vertrouwde handen is ( ook in die van onze vader in de hemel), maar toch, hier wordt je vertrouwen echt op de proef gesteld, want er werden flink wat risco`s opgenoemd voordat ze aan de “klus” begonnen
Eva zelf was vooraf erg nerveus, het is niet eenvoudig om rustig af te wachten, als je zoveel doctoren en verpleging om je heen, heel veel medische termen hoort gebruiken, want het gaat tenslotte wel over wat ze met jezelf gaan doen, gelukkig bracht een rustgevend drankje uitkomst en de uiteindelijke narcose ging hierdoor heel wat gemakkelijker, want ze was al in een flinke roes.
De ingreep was als eerste bedoeld om een punctie te nemen, zeg maar een deel weefsel om beter vast te kunnen stellen en indein mogelijk in zijn geheel weg te halen. Tijdens de operatie vonden de chirurgen een gezwel (waarschijnlijk een tumor) met de grootte van een kleine mandarijn, die vastzat aan de dunne darm, de blinde darm, de rechter eierstok en eileider, aan de baarmoeder en aan haar urineleider.
Om dit gezwel weg te kunnen halen, wat zo goed als helemaal gelukt is, is er een stuk uit haar dunnedarm weggehaald, is haar blindedarm verwijderd, is de eierstok en eileider verwijderd, en is er uit voorzorg door een euroloog tegelijkertijd een stans in haar urineleider aangebracht, haar baarmoeder is volledig in tact gebleven.
Omdat de behandeling van een burkittlymfoon ( wat het bijna zeker ook nu weer is) normaliter niet operatief gebeurd, is er door de chirurgen besloten geen verdere echt noodzakelijke schade te maken en zal er waarschijnlijk nog verdere behandeling ( chemo?) nodig zijn ( definitieve uitslag komt op korte termijn van de patholoog samen met de oncoloog)
Voor ons enorm schrikken als je dit allemaal verteld krijgt op de uitslaapkamer, voor je gevoel zoveel groter dan dat we er ons bij hadden voorgesteld, en ook de vele weggenomen delen uit Eva`s lichaam geven toch maar weer aan hoe ernstig de situatie weer is, wel is het fijn als je er voor haar kunt zijn als ze haar ogen weer open doet, en wat is het een opluchting dat dit er in iedergeval weer op zit
Uitslapen, maar dan wel heel anders als thuis in het weekend
De komende dagen zijn dagen van herstel, en als alles goed gaat mogen we misschien aan het einde van de week naar huis, wel verwachten wij op zeer korte termijn weer aan chemo kuren te moeten beginnen, maar nogmaals niets is daar in nog echt duidelijk
Juist de onzekerheid, en het in zijn geheel moeten overgeven aan anderen, maakt het zwaar, om de beurt weer slapen in het ziekenhuis, de zorgen voor thuis en op de zaak ook nog eens alles draaiende houden, zijn eigenlijk dingen die, omdat we al zo moe zijn, niet gemakkelijk zullen worden, maar we proberen positief te blijven.
Vertrouwen, dat blijft het woord, vertrouwen op God onze vader, als we ons daar op richten dan komen we ook hier weer door heen, hij heeft het ons beloofd
Morgen is het dankdag, laten we dan ook danken voor al het goede wat we vandaag weer zagen gebeuren.
Wim