Vandaag hadden wij als ouders een persoonlijk gesprek met de Oncoloog (de behandelend arts). Zij was er vorige week tijdens de start van nieuwe serie chemokuren niet, en juist nu hebben wij nog heel veel vragen.
In dit gesprek is ons heel veel duidelijk geworden over status en mogelijkheden voor Eva en haar behandeling, en dat viel ons zwaarder dan dat we ons er vooraf bij hadden voorgesteld.
De huidige chemokuur en de behandeling met de diverse medicijnen er omheen, zal heel zwaar worden, en is 1 van de laatste mogelijkheden volgens bestaande behandelings methoden, het is een zeer goede positieve mogelijkheid, maar sprekende met de woorden van de Oncoloog:”er zijn niet nog 2 kansen”, “het is nu er op of er onder!”. Dit zijn termen die je niet wil horen, waar je kippevel van krijgt, en waar je helemaal niet over na wil denken, maar ze worden je gewoon verteld over je eigen dochter van 12 jaar…
Een laatste kans? Wie kreeg die niet in zijn leven? Hoe vaak wordt er met zoiets niet “gedreigd”? die kans moet je dan toch aanpakken! In het geheel rondom Eva is het voor ons bijna niet te bevatten, aan de ene kant heel veel positiviteit en mogelijkheden binnen de huidige kuur, en aan de andere kant de “dreiging”, van wat dan, wat als dit niet helpt? Er is concreet veel vertrouwen bij het behandelend team, maar terwijl ik dit schrijf lukt het mij gewoon niet om positief zijn. Ik zit met tranen in mijn ogen en kan het negatieve scenario niet kwijtraken.
Wat een contrast overkomt ons toch als gezin, het is bijna niet te bevatten. 4 weken geleden was alles goed, inmiddels weer een zware operatie achter de rug, weer gestart met 7 nieuwe chemokuren, besmet met de mexicaanse griep, en nu een toekomstblik met nog veel meer onzekerheid, omdat onze “kansen” toch wel heel veel beperkter zijn geworden!
Toch vind de oncoloog ons positief, ze ervaart ook dat wij dit uitstralen, dit helpt altijd gaf zij ons aan! Waarschijnlijk is dit de kracht die ons, ondanks dat we dit nu niet ervaren, van boven door God onze Vader wordt gegeven, Hij is zo groot en kan dingen die niemand voor mogelijk houdt, juist nu moeten we op Zijn beloftes vertrouwen. En ik zei het al eerder, diegene die God onze Vader en Zijn zoon Jezus niet kennen, die hebben het pas moeilijk, wij weten dat Hij er altijd voor ons is. Nu op dit moment is het zwaar en is twijfel niet meer dan menselijk. Laten we allemaal bidden en deze zorgen aan Hem voorleggen, en vooral blijven vragen om genezing.
Met Eva gaat het weer wat beter, het is “normaal” dat zij de week na de chemo zo ziek is. Wat is het fijn dat we thuis mogen zijn, laten we dat met elkaar als pluspunt van vandaag beleven en de mogelijkheden van morgen positief blijven benaderen.
Wim