Begin van de avond is er toch besloten Eva weer op te nemen in het ziekenhuis in Gorinchem, de koorts die vandaag verder had moeten dalen was weer stijgende en dat maakte het thuis zijn sinds vanmorgen wel van heel korte duur. Nog steeds geen plaats in Rotterdam, wel wordt de gehele behandeling via het Sophia ziekenhuis gecoordineerd.
Daar liggen we dan maar weer
Eva is gewoon heel ziek, moe en koorts van bijna 39 is iets wat echt niet kan en volgens de artsen die nu antibiotica toedienen is het echt goed dat we weer terug zijn. gelukkig hebben we ook nu weer een eigen kamer en blijf ik dus vannacht samen met Eva in Gorinchem
Voor ons een zware tegenvaller, want nu al, is bijna zeker dat hierdoor de geplande chemokuur van maandag niet door kan gaan, wat dit tot gevolgen heeft is onbekend, wel voelt het als echt verloren aan, deze kuren zijn zo belangrijk, zo fundamenteel binnen de toch sterk verminderde mogelijkheden, dus geeft dit wel heel veel zorg en vragen
Ook nu weer moeten we het doen met de feiten van vandaag, onvoorstelbaar gewoon hoe alles iedere keer zo snel veranderd, vanmorgen nog kon ik zoveel positiever schrijven,waarom en hoe dit nu weer kan gebeuren weet alleen onze Vader in de hemel, maar wat zou ik graag eens duidelijk antwoordt krijgen, we zijn nu zo moe, zo teleurgesteld, zo vol zorgen, het kan niet anders dan dat hij dit weet en ziet, juist nu op God vertrouwen, is dus een kwestie van loslaten en rustig gaan slapen,dat ga ik nu dan ook maar doen.
Wim