Vandaag toch onverwachts verhuisd van het ziekenhuis in Gorinchem naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam, verhuizen is normaal gesproken een flink probleem, maar nu gaf het een bijzonder fijn gevoel, welkom zijn in Rotterdam betekent namelijk doorgaan met kuren volgens het schema en daar draait bij ons alles om!
Eva en Mirjam zijn vanmorgen vroeg, richting Rotterdam vertrokken, en na een bezoek aan de Poli voor een intake onderzoek was de Oncoloog positief, waren de bloedwaarden voldoende gestegen, en gaf de arts aan dat de beenmerg van Eva verbazend goed functioneerde, kortom groenlicht om te kunnen starten met de 2e Chemokuur! ( tussendoor nog een narcose en een operatie om haar catheter te verwijderen,gecombineerd met een ruggeprik om via haar beenmerg de eerste chemo toe te dienen)
Deze 2e chemokuur is een korte, zeer hevige en vooral zware van slechts 23,5 uur, waarna Eva haar lichaam flink gespoeld moet worden de dagen daarna, omdat er anders teveel schade zou kunnen ontstaan aan haar vitale lichaamsdelen, wel kan ze dan, als alles goed verloopt, in het weekend weer naar huis voor een week herstel.
Weer heel veel medicijnen ( 20 stuks vandaag)
Bijzonder is en blijft het iedere keer weer hoe alles toch in elkaar overgaat, wat een contrasten ook nu weer de afgelopen 3 dagen, 3 x opgenomen in een ziekenhuis, bloedwaarden van beangstigend laag weer op aanvaardbaar “kuur niveau”, van uitstel kuren naar toch weer mogen kuren en Eva blijft in basis toch positief en knutseld tussen alles door ook nog aan haar suprise, want ze kan dan wel niet naar school, maar een suprise maakt ze wel voor 1 van haar klasgenoten, (voor wie? is overigens al een suprise op zichzelf).
Het kan niet anders dan dat God onze vader de vele “noodkreten” hoorde, Ook nu weer gebeurde er van uit een uitzichtloze positie een wonder, en konden we zonder vertraging verder op de weg die Hij voor ons bestemde, we stonden even stil voor ons gevoel, (we twijfelden weer eens een keer!), maar ook nu weer hield Hij zijn belofte om voor ons te zorgen en gaf hij ons een oplossing om door te kunnen gaan, dank U wel Heer!
Het is en blijft een lange weg, een weg waarvan wij het eindpunt absoluut niet weten, een grotere onzekerheid, als je eigen ernstig zieke kind, bestaat er niet voor mijn gevoel, juist dan is het fijn om te mogen ervaren dat je niet alleen onderweg bent, maar mag wandelen geleid door zijn hand.
Wim