Gisterenavond laat (21.30) is Eva toch thuisgekomen, ondanks dat haar bloedwaarden / MTX spiegel niet in orde waren, is even weg uit het ziekenhuis goed voor ons allemaal.
Afgelopen week is er weer een geweest waarin alles als een waterval over ons heen is gestort, De 2e Chemokuur zelf was kort maar vooral hevig, totaal anders dan we gewend waren, mede omdat de huidige kuren veel specifieker zijn geschreven voor de behandeling, en omdat er nu tegelijkertijd een 2e medicijn (Rituximab) wordt toegediend.
Heel veel vocht en medicijnen waren er nodig om de zware”vergiftiging” (MTX) weer zo snel mogelijk uit het lichaam van Eva te krijgen, juist dit proces ging het erg moeizaam waardoor we 2 keer op het laatste nippertje toch niet naar huis konden (alles omzetten, ook op de zaak, lukt dan soms nog maar net)
Gisteren was er toch weer een bloedtransfusie nodig, dat is nu al bijna weer “gewoon”voor ons, zeker Eva is en blijft dapper en gaat met alles aan de slag als of het de gewoonste zaak van de wereld is, eerst Sinterklaas met 5 pieten aan je bed, daarna veel medicijnenen een transfusie, veel bijwerkingen etc.. en dan toch enthousiast vertellen aan de telefoon dat je er aan komt, durf het bijna niet te bekennen, soms verdrietig, maar het is een echte beuz!
O ja, mocht iemand Sinterklaas nog spreken, Eva zou graag een keer op Americo zijn paard rijden, ze mist dit paardrijden echt wel, en heeft al ervaring vind ze zelf!
Vanmiddag moeten we even terug naar Rotterdam voor een bloed en MTX waarde controle, maar mogen als er niets bijzonders is zowieso weer naar huis tot maandagmorgen, dan wordt Eva weer opgenomen voor de start van haar 3e kuur die minimaal weer een week Chemo inhoud.
Eva is ontzettend moe en heeft totaal geen weerstand, wel vieren wij samen thuis Sinterklaas, er wordt voorspeld dat er ook dit jaar kadootjes genoeg bezorgd zullen worden, ondanks dat de pepernoten en de chocola Eva echt niet smaken, verheugd ze zich nu al op de gedichten die ze voor ons heeft geschreven.
Amy, Eva`s zusje is vandaag de witte piet
Voor ons hopenlijk een weekend van rust en enige regelmaat, even leven zonder planning is echt uitzonderlijk aan het worden, God onze vader gaf ons ook deze week weer heel veel positieve dingen, je wil dit soms niet zo ervaren, zeker als de (werk)druk en de vermoeidheid zo zwaar gaan mee tellen, Toch maakt hij het mogelijk dat wij verder kunnen, verder op de weg die hij voor ons heeft uitgestippeld, vertrouwen en moed tonen dat is waar wij de volgende week weer mee aan de slag gaan!
Als laatste nog even over Dje, een (nieuw) ziekenhuis vriend(je) van ons, 4 jaar, heel ziek en veel onbekende pijn, een moeder en vader die het heel zwaar hebben, wat zou het fijn zijn als we ook voor hun kunnen bidden, want dat is heel hard nodig.
Wim