Afgelopen anderhalve week ging het eigenlijk alleen maar slechter met de situatie van Eva, ook voor ons was het een hele zware tijd, wel rekenen we er nu op dat haar herstel echt goed op gang gaat komen.
Eva heeft voor de derde keer in een dikke week tijd nieuw bloed gekregen, ook twee maal witte bloedplaatjes en krijgt verder nog diverse antibiotica en andere medicatie toegedient, dit alles is hard nodig, want haar lichaam redt het op dit moment zelf helaas niet om te herstellen van de laatste Chemokuur. daarnaast heeft ze ook nog een virus opgelopen.
Eva had de afgelopen dagen flinke koortspieken, die zijn gelukkig nu weer over, wel heeft ze nog steeds flink veel pijn, vooral door de vele plekken in haar mond, die overigens een afspiegeling zijn van hoe “kapot” haar totale spijsvertering momenteel is, deze pijn is momenteel zo zwaar voor haar, dat ze morfine krijgt toegedient middels een pomp, die ze zelf, naar haar eigen pijnbeleving extra kan inspuiten, dit geeft haar in iedregeval rust en ze kan er heel wat beter van slapen.
Goed nieuws vandaag was dat er op de buikecho geen lymfklieren te zien waren die afwijken van een normale gezonde situatie, ook was er geen zichtbare tumor aanwezig, door de hele zware tijd van kerst en deze week erna, zouden we bijna vergeten hoe bijzonder fijn dit bericht toch wel is! het betekent zeker niet dat de kankercellen weg zijn, maar wel dat dat er geen nieuwe signalen aanwezig zijn, blij en dankbaar zijn lukte ons toch bijna niet, ook Eva hoorde dit aan, en je zag haar denken, waarom heb ik dan nog zoveel pijn? de moeite van en met alles, laat zich nu toch wel flink merken voor ons allemaal.
Eva was ook de afgelopen dagen flink verdrietig, het niet naar huis kunnen, nog steeds geisoleerd op je kamer liggen, waar je echt niet vanaf mag, geen kerstfeest, alle verplegend personeel komt totaal verpakt binnen, het zijn allemaal ervaringen die je gewoonweg bijna niet verwerkt krijgt als 12 jarige meid, ook de verjaardag van Bop de hond afgelopen dinsdag was voor haar een grote teleurstelling, want ook die ging voorbij zonder dat ze daar iets aan heeft kunnen doen.
Zo ingepakt komt de verpleging voorbij
De tijd vliegt, de rust waar we zo naar uit hebben gekeken rondom de kersttijd is een periode geworden waarin we geen minuut voor ons zelf hadden, heel veel nog te doen op de zaak wat toch weer was blijven liggen, de andere 2 kids vakantie, dus ook hierdoor veel extra te regelen, en alles draait toch om Eva en het ziekenhuis.
Oud en Nieuw vieren we gewoon met zijn allen in het ziekenhuis, we hopen “stiekem” iets te kunnen zien van het grote vuurwerkspektakel bij de Erasmusbrug, dat is tenslotte maar op een steenworp afstand van het ziekenhuis, verder is alles maar weer afwachten, als Eva zich de komende dagen flink hersteld dan kan ze volgende week donderdag aan haar volgende chemokuur beginnen, ook rekenen we op meer duidelijkheid en uitslagen in de week erna.
Een eigen ontworpen en gemaakte kerstmuts kraal, Eva maakte er 12 stuks van voor alle kinderen op Oncologie die tijdens de kerst in het ziekenhuis waren, een heel bijzondere kraal aan een inmiddels lange ketting met kralen die allemaal een eigen ervarings betekenis hebben
Vertrouwen en positiviteit zijn en blijven ons motto! God onze vader is er nog steeds altijd voor ons, soms voelt het even als iets verder weg, maar zijn beloftes staan, hij zorgt voor iedereen die in hem gelooft, juist nu moet ik er niet aan denken, hoe mensen zonder deze kracht verder kunnen in moeilijke tijden, juist nu is het fijn om (zeker) te weten dat er een Vader is die altijd voor je klaar staat en altijd naar je luisterd
Wim