Wat nu?, wat kan er nu allemaal (nog) gedaan worden?, hoe goed is de beeldvorming van de artsen? etc etc….. allemaal vragen waarop wij momenteel geen antwoordt hebben, maar wel al heel graag zouden hebben.
Het verjaardagsfeest van Sven was een groot succes, eerst met heel veel mensen bij ons thuis, daarna samen met Eva nog eens dunnetjes opnieuw in het ziekenhuis, waar alles ook heel goed geregeld was door het medische team, juist dat maakte het allemaal heel bijzonder, Eva was er echt heel blij van, en Sven samen met ons natuurlijk dus ook.
De feestzaal in het ziekenhuis
Eva heeft vandaag alweer haar 2e ruggeprik gehad sinds de “nieuwe” Chemokuur gestart is afgelopen vrijdag, dit ging niet helemaal zonder pijn, en ondanks haar verdoving en slaaproesje moest ze flink huilen, ook na de ruggeprik, terug op haar kamer had ze heel veel verdriet en wilde ze naar huis, uit ervaring weten we inmiddels dat Eva heel emotioneel is na het slaaproesje, maar toch, het verdriet ging bij mij door merg en been, want wat voel je je hopenloos,als je niets anders kunt doen dan haar proberen te troosten.
Vanmiddag voor de behandeling speelden we nog een spelletje regenwormen, en eerlijk is eerlijk, ik ben ingemaakt door Eva, zij had 4 keer meer punten dan ik, en ik liet haar toch echt niet winnen, want een ander laten winnen dat doet een Beuz natuurlijk niet graag 
Eva met een overwinnaaarsblik op bed
De komende dagen rekenen wij op meer duidelijkheid, niet alleen over de inhoud van de kuren, maar ook over de huidige situatie en wat daaromheen het plan van aanpak gaat worden, ook nu weer draait het om vertrouwen en je eigen angsten los laten, “gewoon” bespreken met God onze vader is voor ons de enigste optie! het geeft ons voor nu rust, en het geeft mij althans de energie om positief te blijven, laten we vooral bidden en hem vragen om een wonder want dat is voor Eva nu toch echt wel nodig.
Wim