Afgelopen dagen waren onvoorstelbaar moeizaam voor ons, aan de ene kant ben je druk met alle dagelijkse dingen ( zelfs nog even schaatsen met Sven en Amy), en aan de andere kant spookt de situatie rond Eva continue door je hoofd, het voelt nog steeds als een mokerslag op je achterhoofd, en of je wilt of niet, het is bijna onmogelijk om niet aan het meest negatieve scenario te denken.
Eva ondergaat de Chemokuur ook nu weer positief, en klaagt niet, sterker nog, ze is en blijft gewoon aan de slag met van alles en nog wat, inclusief school en huiswerk! wel heeft ze inmiddels zoveel pijn dat ze aan de morfine pomp ligt wat ze zelf naar behoefte extra kan inspuiten, dit maakt zeker het slapen gemakkelijker, en de pijn, met name aan haar ogen en mond, zijn hierdoor ineens weer te doen, ook de 3e ruggeprik van deze kuur in 5 dagen is vanmiddag goed gelukt
Wiskunde les in het ziekenhuis incl. (zieken)huiswerk
Inmiddels hebben wij met het behandelend team gesproken, en is er toch (weer) een plan van aanpak op tafel gekomen, zij het wel onder heel veel voorbehoud, er wordt namelijk nu na iedere kuur gemeten en gekeken naar de reactie van de tumoren, en pas dan wordt de volgende stap weer besproken en toegepast, voor nu betekent dat, dat er over 2 weken weer een buikecho wordt gemaakt, als er dan reactie is van de tomoren, dan wordt er nog zo`n hele zware kuur aan vast geplakt om toch op grove wijze de kankercellen aan te vallen.
Verder is er gesproken over bestralen en een uiteindelijke beenmerg transplantatie, hiervoor moet er nog heel veel meer onderzoek plaats vinden, en blijven de grote vragen of er een match is met 1 van onze kinderen of 1 van ons? en of dit allemaal ook kan? en (nog) zin heeft?, het wordt hoe dan ook een heel zwaar traject de komende maanden(weer krijg ik kippevel over heel mijn lijf als ik dit schrijf)
Afwachten is onvoorstelbaar moeilijk, het past gewoon niet bij ons als mens, wat zou je graag een blik in de toekomst krijgen, willen weten of we het gaan redden, helaas zijn er voor deze ziekte geen berekeningen, kanker laat zich niet dicteren, en toont zich iedere keer weer anders, zo heb je hoop en blijdschap, en zo lijkt er (bijna) geen enkele mogelijkheid meer te zijn, toch is er nog steeds kans op genezing, hoe (klein) dan ook? wij gaan ervoor!!!
Als we dan toch willen rekenen wat onze kansen zijn?, laten we dan ook nu maar weer blijven rekenen op God onze Vader, Zijn “opsommingen” zijn onvoorstelbaar moeilijk te begrijpen, Zijn opgave is een hele zware dobber, maar hoe dan ook? Zijn woord blijft de oplossing, Zijn mogelijkheden maken de moeilijkste (kans)berekening toch weer eenvoudig
Wim