Vandaag is de situatie van Eva stabiel, nadat ze de afgelopen dagen hard achteruit was gegaan, wel ze is heel erg moe, kan en wil zich bijna niet bewegen, en haar bloedwaarden zijn terug naar minimaal, vandaar ook dat ze vanmiddag nieuw bloed toegediend heeft gekregen, gelukkig is de misselijkheid nu weer bijna over, en ondergaat Eva alles onwaarschijnlijk dapper, hoe vreemd het ook klinkt, ze is en blijft positief, en maakt af en toe zelfs een (Beuzen) grapje.
Bloed toegediend krijgen uit een zak direkt naast je bed blijft een eng idee, helaas voor Eva was dit vandaag alweer nodig om op de been te blijven
Morgenmiddag moeten wij allemaal ons bloed doneren voor de beenmergcontroletest, zeker voor Amy en Sven is dit spannend, want nu ineens moeten ze zelf de behandelkamer in, Ok, je bent dan wel s`middags vrij van school en mag mee naar je zus in Rotterdam, maar toch, 2 buisjes bloed uit je arm met een flinke naald, is best eng.
De uitslag van dit onderzoek duurt ongeveer 10 dagen, en is dringend nodig om verdere behandeling te kunnen gaan plannen, want als er geen beenmergdonatie mogelijk is, dan moet helaas dat deel van de behandeling vervallen, daar wil je gewoon niet aan denken, want dan moet ze zelf gaan herstellen van de mogelijke komende zware Chemokuren en die kans is heel veel kleiner.
2 buisjes vol zijn morgen nodig, als u goed kijkt ziet u Eva denken: Nu mogen jullie een keertje!
Morgenmiddag hebben we ook weer een gesprek met onze oncoloog, want heel veel van de huidige situatie is ons nog niet duidelijk, deels omdat zij ziek was afgelopen week, deels omdat er met spoed aan de behandeling is begonnen, en verder heel veel vragen die bij ons de afgelopen anderhalve week naar boven zijn gekomen, juist nu is het fijn dat daar ook tijd voor gemaakt wordt, alhoewel je sommige antwoorden mischien (nog) niet wil horen, wij gaan toch voor volledige duidelijkheid (voor zover mogelijk), ook voor Eva is dat gewoon het beste, je kan niet blijven praten over Chemokuren volgen en beter worden, als dat mischien helemaal niet meer kan, ook de vele andere behandelingen proberen wij zoveel mogelijk samen met haar voor te bereiden, dit geeft gewoon rust voor allemaal.
Nog steeds vertrouwen wij op een toekomst samen met Eva, hoe lang? en in welke sistuatie? dat weet alleen God onze vader, wij hebben heel veel vragen en zaken te verwerken die we “gewoon” met Hem bespreken of aan hem voorleggen, wij rekenen op zijn keuzes, en voelen dat hij er ook nu echt voor ons is, Hij ziet ons verdriet, voelt onze pijn en zal daar, zoals geschreven in de bijbel, zeker voor ons een weg in vinden, Wij leven al maanden bij de dag zoals die voor ons komt, klagen niet, houden moed, blijven positief en vechten door, want dat is wel het minste wat God als Vader nu van ons verwacht.
Wim