Zaterdag middag mocht Eva voor een paar uur naar huis, nadat de 1e Chemokuur weer was afgelopen, gewoon voor een paar uur thuis is voor ons, en vooral voor Eva heel bijzonder, want het doorbreekt de ziekenhuis sleur, wel was ze ontroosbaar toen ze aan het eind van de middag weer terug moest, samen met Tante Annelore, die vannacht een nachtje in het ziekenhuis slaapt vertrok ze in de auto, en ons hart brak gewoon, want wat zou je haar graag een nachtje thuis laten zijn, maar het kan gewoon niet, want de vele medicijnen moeten in het ziekenhuis weer toegediend worden.
Vrijdag middag mochten Amy en Sven mee direct uit school en de verrassing voor Sven was dat ook hij samen met mij bij Eva mocht logeren, dit was een hoge uitzondering, maar ook dit deed Eva goed, samen kletsen, spelletjes doen, gewoon even vergeten dat je zo ziek bent. Ook was het heel leuk dat we met elkaar mee konden naar de fysiotherapie van Eva, dit is een belangrijk gebeuren, want als het even kan blijven ze proberen Eva te laten bewegen, niet alleen om doorliggen te voorkomen, maar ook om haar fysiek zo sterk mogelijk te laten blijven, langer dan 15 minuten lukte dit niet, maar zo samen, was een heel bijzonder moment.
Family fysio fitness (de rest spreekt voor zich)
Nadat we dus zaterdag morgen groen licht kregen om een paar uur thuis te zijn kwam Taxi (opa) Maas ons ophalen, wel moest er eerst nog extra morfine worden toegediend, een zogenaamde spiegel opgebouwd worden, uit voorzorg om haar ook echt zonder pijn thuis te kunnen laten zijn, kroelen met Bop de hond en Snoopy de cavia, even op de Wii en bezoek van opa en oma van Beuzekom, keken de kids (Tessa en Luuk) van der spoel met Ome Taco nog even om de hoek, en ook nog extra beltegoed van Tante Arina gekregen, dus SMSen maar weer (school) vrienden!
Kroelen met Bop op de bank, Oke deze keer mag dat
Komende week is zeker weer een zware week, want dat zijn altijd de slechtste dagen na een kuur, het lichaam ontdekt dan dat het niet zelf kan herstellen, en dat is zeker voor Eva heel zwaar, naar huis is dan ook onmogelijk, maar stiekem blijven we daar natuurlijk wel op hopen
Hoe en of deze Chemokuur zijn werk heeft gedaan weten we pas weer over een dag of 10, dan pas zal er weer een onderzoek en een bespreking zijn over de volgende stappen en overgebleven mogelijkheden, wij moeten, hoe zwaar het ook is, tot dan alles overgeven, en vertrouwen op God onze vader, Hij is ook nu onze enigste hoop waar wij ons verdriet altijd kwijt kunnen. De weg die voor ons is bestemd, is onbegrijpenlijk, zelfs menselijk bijna onmogelijk, maar wat gaf Hij ons weer een paar mooie momenten dit weekend, laten we dat vooral niet vergeten, Juist die momenten geven ons ongekende kracht, de “rest” leggen we weer bij God onze vader neer, en rekenen op zijn wijsheid en invulling.
Wim