Vandaag mag Eva weer een dag thuis zijn, de morfine pomp is inmiddels vervangen voor morfinepleisters met een zelfde werking, en omdat er voor de rest geen kuur loopt, mochten we vanmorgen om 10 uur naar huis en hoeven we ons pas vanavond om 7 uur weer te ”melden”, Eva oogt fitter, knutseld wat af als het even gaat, is wel snel erg moe en krijgt nog wel flink wat medicijnen.
Gisteren hebben wij (Ik, Mirjam, Amy en Sven) samen met “onze” dominee Jan van Atten en Betty van Dam, Eva gezegend en gezalfd volgens het bijbelse principe van Jacobus 5, Dit was een heel bijzonder moment, samen intens bidden, lofzingen, om de beurt een stuk bijbel tekst lezen, en (nogmaals) vragen aan God onze Vader om genezing, er was een mooie liturgie gemaakt met als Thema “je bent zo kostbaar” jesaja 43:4, samen om het bed van Eva, hebben we nogmaals hand in hand met elkaar gebeden, allemaal met onze eigen woorden, en haar gezalfd met olie, toen Eva later op de MSN aan iemand er over vertelde ,gaf ze aan dat het leek op opnieuw gedoopt worden, het was een fantastisch moment waarbij je gewoon voelde dat God erbij was.
In de kring aan Eva`s bed, wat een mooi moment!
Vanmorgen vroeg uit Rotterdam even gebeld en gezongen voor Marlotte Mourik, Eva`s vriendin, want die is 13 geworden vandaag, nog leuker was dat ze zelf even haar cadeau kwam ophalen later op de dag bij ons thuis.
Marlotte en Eva samen op de bank bij ons thuis, Met de zelfgemaakte kaart van Eva en het cadeau natuurlijk
Helaas mogen we geen nachtje thuis blijven, dus gaan we aan het einde van de middag gourmetten ( Eva eet niet mee, maar is wel chef kok) en dan slaap ik weer met Eva in Rotterdam, wel mag ze als alles verder “normaal” verloopt morgen nog een keer een daagje naar huis, alleen al dit geeft aan dat we de zegen direct mogen ervaren, even uit het ziekenhuis ritme, lekker thuis alle dieren weer kroelen en kletsen met een paar vriendinnen die even lang kwamen, dit is heel fijn voor ons allemaal.
De komende week wordt weer een hele spannende, opnieuw veel onderzoek, en de uitslag, die we a.s. woensdag verwachten te horen, zal bepalend zijn hoe en of we verder kunnen gaan kuren?, iedere keer weer die onzekerheid en zorgen over de dag van morgen, we blijven ons positief opstellen, maar het is heel zwaar
Als je na 12,5 jaar 1 van de mooiste geschenken in je leven weer terug moet geven in de handen van (God) je Vader, dan voelt dat als een teleurstelling je wil zo graag alles zelf blijven regelen en controleren, wie geeft er nu wel iets wat hij echt graag voor zich zelf houdt terug aan zijn vader? toch is het fijn om te weten, dat God met zijn woorden van gisteren, duidelijk heeft bevestigd dat Hij haar nu draagt, wel reken ik er nog steeds echt op, dat wij nog heel lang levens plezier van Eva mogen hebben
Wim