Vandaag is Eva zieker aan het worden, en heeft vandaag net als zaterdag al weer haar 2e ruggeprik gehad van deze kuur, dus moest ze de rest van de dag weer plat liggen, ook wordt ze door de medicijnen die ze dan krijgt heel erg verdrietig, inmiddels herkenbaar, maar toch als ze zo huilt en zegt dat ze naar huis wil dan voel ik mij daar heel hulpeloos bij, je weet dat dit voorlopig weer niet kan. (Oma Maas nam afgelopen nacht gelukkig een nachtje over van ons)
Net als bij de vorige zware kuren, zie je nu dat de chemo haar oogleden, handen en voeten aantasten, deze gaan jeuken en ogen vurig rood, Chemo is gewoon gif en haar lichaam protesteerd heftig en dat ga je aan van alles zien en Eva uiteraard ook voelen.
Een interview met mensen van de stichting doe een wens, deze stichting speciaal voor kinderen met een levensbedreigende ziekte, gaat proberen om binnenkort voor Eva een dag vol van wensen te vervullen we zijn benieuwd?!
Vandaag zijn we weer bijgepraat door de oncoloog, en anders dan dat we gedacht hadden was er nog niets bekend van de bloedtesten en of er een match is met Amy of Sven of met iemand uit de databank, wel gaf zij ons nogmaals duidelijk aan dat het resultaat van de vorige kuur toch echt wel heel goed nieuws was, juist deze uitslag maakte het mogelijk en zinvol om er nog een kuur achteraan te doen. Ook is nu in principe duidelijk dat we einde van de maand kunnen gaan bestralen, wel is het ook hier voor weer heel belangrijk, wat deze huidige zware kuur voor resultaten op gaat leveren.
Verder bespraken we kort nog even de mogelijkheden van beenmerg tranplantatie, wat overigens nog steeds niet zegt dat dit kan en gaat gebeuren, hierin beslist uiteindelijk het ziekenhuis in Leiden, en moet zowel het huidige kuren en het bestralen resultaten hebben opgeleverd, want alleen als er nog kleine resten zijn, en niets verder aangegroeid is, dan heeft het zin, alleen dan en pas heel kort van te voren wordt er definitief beslist, hierover zullen wij de komende weken vanuit en in Leiden worden geinformeerd.
De oncoloog spreekt nog steeds over genezing!, zij geeft hierin duidelijk aan dat ze als het anders is, zij dit ook zeker voor ons niet zal verzwijgen, aan de ene kant voelt dat als opluchting, maar aan de andere kant voelt het bijna onmenselijk zwaar, ook is en blijft ze heel duidelijk dat het voor Eva en ons een zware weg wordt, omdat de tumorcellen in haar lichaam resistent zijn gebleken voor de chemokuren die normaliter toch echt zouden moeten werken, juist dit, het risico van terugkeer, en verdere aangroei , maken het bijna onmogelijk om te overwinnen.
Toch ervaren wij zo`n dieptepunt gesprek als fijn, toch geeft het ons op 1 of andere manier rust en kan je met alle heldere uitleg weer vooruit, ondanks dat er geen vaste behandelingsstrategie meer voor Eva bestaat, voel je aan alles dat er hier in Rotterdam door heel veel mensen echt voor Eva gevochten wordt, en juist dat houd ons op de been.
God onze Vader is er ook bij, ook al zitten we er even helemaal doorheen, mede door heel veel (zakelijke) problemen, zoveel zorgen hadden we nog nooit bijelkaar, we klampen ons vast aan zijn woorden en vertrouwen ook nu weer op zijn toekomst, wie in Hem geloofd en alles los durft te laten, diegene heeft pas echt een toekomst, wij kunnen het helaas niet meer zelf, dus rekenen we op kracht van onze Vader en bidden voor (onze) toekomst.
Wim