De week vliegt voorbij

Het is al bijna weer een week, dat Eva iedere werkdag met de taxi naar het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam gaat om bestraald te worden, ze is gelukkig verder thuis, en dat geeft rust voor ons allemaal, ondanks dat er deze week van schoolvakantie wel heel veel omheen geregeld moest worden.

Eva, Sven en Amy samen op de achterbank in de verlengde limosine taxi, leuk geregeld van taxi de Vos, het waren die dag echt prins en prinsessen

Eva, Sven en Amy samen op de achterbank in de verlengde limosine taxi, leuk geregeld van taxi de Vos, het waren die dag echt prins en prinsessen

Eva is wel heel erg moe als ze terug komt van het bestralen, en heeft nog steeds heel lage bloedwaarden, waardoor er deze week toch niet is begonnen aan de Chemo onderhoudskuur, gewoon omdat dit echt niet kan, verder spraken we de radioloog die aangaf dat de bestraling toch nog in een kleiner gebied wordt toegepast dan oorspronkelijk gepland, en dat er van uit de Daniel den Hoed kliniek kritisch wordt meegegekeken, voor ons een geruststelling, want het voelde  alsof (zeker voor mij), er “slechts” 1 professor een plan van aanpak uitstippelde. De bestraling blijft een zwaar en moeizaam traject van totaal 18 keer, maar het moet, en het draagt bij aan de mogelijkheden tot genezing, en dat is toch waar wij nog steeds op vertrouwen en ook in alles echt voor gaan.

Inmiddels is er vanuit Leiden ( het leids universitair medisch centrum, LUMC) naar ons gebeld en is er een afspraak gemaakt voor 9 maart voor verdere uitleg en plan van aanpak, dit betekent concreet dat er op basis van de laatste PET-scan door hun team is besloten dat de beenmerg transplantatie door kan gaan, wel is het nog steeds onzeker of er een donor wordt gevonden, deze onzekerheid knaagt aan je , want hier valt of staat alles mee!, geen donor betekent als alternatief 1 van de ouders, maar dat matched nooit meer dan 50% en dat is eigenlijk veel te weinig, ook hierin moeten we blijven vertrouwen op het onverwachte, en reken we op mogelijkheden die alleen God onze vader ons kan aanreiken.

In principe start de behandeling in het LUMC 29 maart, met de opname van Eva, verder is ons nog heel weinig bekend, maar hierover houden wij u de komende tijd zeker op de hoogte, wel is het fijn te weten dat dit aansluit op alles waarmee Eva nu behandelt wordt, en is het ook goed om te weten, dat er achter de schermen alles aangedaan wordt om deze kankercellen te bestrijden, en dat er door een strakke planning geen tijd verloren gaat die de tumoren kansen zou geven om weer te kunnen gaan groeien.

Deze week, was op de school van Eva een week van grote droefenis met de dood van een meisje van 16 jaar door een ernstig verkeersongeval, voor ons als ouders een extra stuk “bagage” waarbij wij, hoe gek het ook mag klinken, ons gelukkig prijzen dat we Eva nog steeds iedere dag om ons heen hebben, Wij bidden voor deze familie die zonder enige kans op een afscheid met woorden, ineens zo abrupt zonder dochter verder moeten. Ook dit contrast is iets waarin wij onze Vader in de hemel totaal niet begrijpen, maar het laat ons destemeer beseffen, dat wij voor nu, nog steeds dankbaar moeten zijn en blijven voor onze “bijzondere” tijd met Eva.

Morgen ben ik jarig (45!) maar een feest vieren doen we deze keer maar niet, het past gewoon niet bij alles wat we de afgelopen tijd mee moeten maken,  ik ben er ook even te moe voor, toch hoop ik stiekem wel op een ontbijtje op bed van de kids

Wim

Comments are closed.