Een week met grote contrasten

Eva is deze week 4 keer bestraald, maar verder wel “gewoon” thuis, toch kwam er donderdag en vrijdag  een reactie op de chemo-onderhoudskuur van afgelopen maandag, en was haar lichaam weer even flink ziek, wel zijn haar bloedwaarden op orde voor wat het waard is, en ondanks dat ze eerst flink moest overgeven vrijdagmorgen ging Eva toch voor een ochtend naar school, en dat was lang geleden, Ok, het was slechts voor een paar uur, en een speciale les, maar dit houd haar overeind en geeft haar uitzicht op een toekomst.

Eva is en blijft positief, zelfs zo positief dat ze vrijdagavond absoluut mee wilde met de jeugd van “onze” kerk die gingen schaatsen op de ijsbaan in Breda, ondanks onze bezwaren had ze het al helemaal bedacht om samen met Marlotte haar vriendin te gaan schaatsen, even niet ziek zijn, even gewoon met de groep op pad, voor de meesten mischien weer een uitje?, maar voor Eva het bewijs dat ze dit nog kan, ongemerkt zie je haar vechten voor haar plek in deze tijd. Ik zag haar genieten,  we huurden een schaatsstoel, en dat was op zich een leuke oplossing, die iedereen wel wilde proberen, het was zwaar, want Eva is altijd moe en kan zo laat niet opblijven, eenmaal thuis moest ze flink huilen, we dachten eerst omdat ze flink was gevallen doordat iemand haar ondersteboven schaatste, maar het was emotie, ze vertelde dat ze zo graag weer gewoon beter wilde zijn, dit soort momenten breken je, je voelt je zo klein, want er zijn geen woorden voor dit soort vragen, en van binnen huilde ik nog heel lang met haar mee.

Samen op de schaats gaaf he!

Samen op de schaats gaaf he!

 

Wie is het hier nu ziek?

Wie is het hier nu ziek?

 

Zo zie er dus uit na een rondje 36 (op de binnenbaan!)

Zo zie je er dus uit na een rondje 36 (op de binnenbaan!)

Komende week is weer extra spannend, alle dagen bestralen, en a.s. dinsdag gaan we naar Leiden voor verdere uitleg en een intake gesprek over de beenmergtransplantatie, nog steeds weten we niet of er een donor gevonden is, ook knaagt de vraag of de tumor nu toch weer niet groeit? dit maakt dat alles heel onzeker is en blijft, ook kijken we op tegen alle veranderingen, en zijn de statestieken als het gaat om kansen van slagen zeker zorgwekkend, toch, ook nu weer leggen we alles in de handen van God onze vader, hij leid ons over een voor menselijke begrippen onbegaanbare weg, zonder een duidelijke routekaart of uitleg, toch vertrouwen we op de mogelijkheden die er voor Eva nog zijn, en genieten we vooral van de momenten die we nu samen met haar hebben.

Wim

Comments are closed.