“Gewoon” moeilijk

Vandaag is Eva echt ziek, eten lukt al langer niet meer, maar nu moest er ook van sonde voeding gewisseld worden, omdat haar lichaam (bijna) niets meer verdraagt, lichtere samenstelling, beter verteerbaar, waardoor het er mischien minder vaak uitkomt en ze toch nog redelijk aan het gewicht kan blijven, want ze is inmiddels al flink afgevallen.

Haar nierfunctie is totaal van slag door de chemo, hierdoor is haar bloeddruk veel te hoog (met name haar onderdruk) en krijgt ze door alle bijverschijnselen heel veel extra medicijnen toegediend, en juist van dit alles bij elkaar is Eva vreselijk moe en is echt alles teveel.

Het wordt je verteld, je weet dat het gaat gebeuren tijdens de chemokuren, maar nu je Eva iedere dag achteruit ziet gaan, voelt het echt als iets onmenselijks, je wil zo graag horen dat het goed gaat, en dat de 2de kuur rustig verloopt, dat het toch positiever is dan dat je als informatie kreeg, maar het is helaas niet zo, en dat doet pijn.

Even overeind in bed met het nieuwe T-shirt van Ome jan en tante margot uit Canada

Even overeind in bed met het nieuwe T-shirt van Ome Jan en tante Margot + family uit Canada (Smile!)

Slapen gaat slecht, en dat is dan direct ook een probleem voor diegene van ons die bij Eva slaapt, zo vaak even wakker, zo vaak even helpen is fijn om te doen, maar is voor mij althans nu echt voelbaar zwaar aan het worden. Vandaag slaap ik weer hier, en morgen Oma van Beuzekom een nachtje, even rust voor ons, en ook voor de andere kids thuis een “normale” dag, en natuurlijk ook eens even goed bijpraten want daar komt heel weinig van terecht tijdens het wisselen.

Weer een week verder, en weer heel veel medicijnen, maar we komen dichterbij ons doel, het lijkt nu nog zover weg, zelfs bijna onmogelijk, maar we gaan gewoon nog steeds voor genezing zonder twijfel!

Onvoorstelbaar veel mensen steunen ons, de meesten houden voldoende afstand, zodat wij voor zover mogelijk ook thuis rust vinden, toch is af en toe een “spontaan’ gesprek ook nodig,  u merkt vanzelf wel als we daar even aan toe zijn.

Samen met God onze Vader wandelen wij verder, een zware, onduidelijke en moeizame weg heeft hij voor ons uitgestippeld, met hobbels en zelfs valkuilen, regen en storm, maar toch, door simpel te vertrouwen op zijn keuzes kan het niet anders dan dat Eva gespaard blijft en wij uiteindelijk toch veilig op onze bestemming komen.

Welke bestemming ik hier bedoel? vraagt u zich nu af, ik weet het ook niet, maar vraag het gewoon aan God, en als u dat dan doet, zult u ervaren dat het rust geeft, bid dan ook voor Eva, want die heeft uw steun nu het echt hard nodig!

Wim

Comments are closed.