Vanmiddag mocht Eva toch naar huis, nadat er zowel gisterenavond laat, als wel vanmorgen nog foto`s en een echo van haar buik waren gemaakt.
Nog steeds zit er bloed in haar urine, maar beide behandelende artsen zijn er nu van overtuigd dat dit “slechts” komt door de drain in haar urinebuis wat normaliter met enkele dagen zichzelf hersteld zal hebben.
Afgelopen nacht was zwaar, want door allerlei oorzaken is er van slapen weinig gekomen, en dat voelt juist s`morgens echt beroerd, maar goed Eva sliep vanmorgen nog lekker een poosje en dan kan je zelf ook even rustig aan doen.
Aan het einde van de morgen kwam de Oncoloog op de afdeling en vertelde mij kort maar helder dat het met Eva en haar tumor niet goed zit.
Er is tussen de vele verschrompelde resten van de originele tumor nog “levend” weefsel aangetroffen, ondanks de geslaagde operatie van afgelopen dinsdag, waarbij er heel veel is weggehaald, is dit bij een burkitt lymfoon nooit definitief de oplossing, en omdat er wederom is vastgesteld dat het een zelfde, of nog delen van de oude tumor betreft, moeten we weer starten met chemokuren van 7 keer een kuur van 3 weken. ( a.s. dinsdag beginnen we al!)
Als dit je verteld wordt, zakt de grond onder je voeten weg, de tranen schieten in je ogen, je voelt je zo alleen (gelaten) en huilen lucht dan gewoon even op, wat een tegenslag, wat een zorgen schieten er door je hoofd! hoeveel nachten zijn dat dan weer in een ziekenhuis? is het daarna dan wel weg? hoe moeten we dit ooit gaan doen? heel veel schiet er in die 1 a 2 minuten door je heen,en er geeft niemand antwoorden, want die zijn er nu gewoon nog even niet!
Nadat ik dit samen met de Oncoloog aan Eva had verteld ( die heel hard moest huilen, je ziet bij haar ook heel veel vragen door haar hoofd gaan) belde ik met Mirjam, ook dan kost het je moeite om goed en helder te vertellen wat er allemaal was gezegd, maar het geeft ook rust als je dit kan delen en je voelt daardoor de rust in je lijf terug komen. maar de pijn tot in je tenen blijft, ook nu nog, heel veel uren later, krijg ik kippevel als ik jullie informeer
Gisteren samen spelen, dan zijn alle zorgen even weg
Bellen en chatten het kan allemaal in het ziekenhuis
Het goede nieuws was dat Eva als 1 van de weinigen flink aangesterkt aan haar kuur begint volgende week, ondanks de zware operatie, is ze de afgelopen weken flink aangekomen,en anders dan “normaal” bij deze vorm van chemokuren heeft zij geen uitzaaiingen, start ze midden in de kuur van 11 keer, waarvan de oncoloog vertelde, dat de 3 zwaarste zijn overgeslagen, wel moet er naast de kuur nog een nieuw medicijn (Rituximab) gebruikt gaan worden, waarover we binnenkort meer uitleg gaan krijgen
We rijden weer een vreselijk donkere tunnel in, een tunnel, waarvan we niet weten hoe lang en waarheen deze leidt, wel is het zo, dat (net als met je mobiele telefoon in een tunnel tegenwoordig), de verbinding met God onze Vader blijft bestaan, het gesprek met Hem kraakt, ruist en piept flink ,Het is nu even onmogelijk dit alles te begrijpen, maar ook nu zal hij er zijn als wij hem nodig hebben, hoe en in welke toekomst dit duidelijk gaat worden?, probeer ik nu niet eens te begrijpen, maar het voelt best wel goed!
Wim