Vanmorgen is Eva met Mirjam vertrokken naar het Sofhia kinderziekenhuis in Rotterdam, om te starten met de eerste Chemokuur van de totaal 7 die Eva moet gaan doen.
Het vertrek was (voor mij) emotioneel, je weet min of meer wat er allemaal weer staat te gebeuren, je weet wat ze Eva allemaal weer aan gaan doen, dus was het verbazend hoe positief Eva mij en Oma Maas gedag zei, ze had er haar eigen rituelen bij, Cavia gedag zeggen, Bob de hond gedag knuffelen, 3 zoenen voor pa ( ja u leest het goed!) en blijven zwaaien toen ze al in de auto zat, wat voel je je leeg als je de auto ziet wegrijden.
Nog even met Bop in de mand knuffelen
De opname liep vandaag via de polikliniek, want er wordt zeer scherp gelet op eventuele mexicaanse griep verschijnselen, komt bij, dat voordat er zowieso aan Chemotherapie begonnen kan worden, ze Eva eerst weer helemaal binnenstebuiten keren, longen luisteren, bloedtesten etc etc. gewoon om zo de beginstatus geheel in beeld te hebben. het was druk op de poli dus was het een lange ochtend van wachten voor Mirjam en Eva.
Vanmiddag is er begonnen met de Chemokuur en het daarbij ontwikkelde “nieuwe”medicijn. Voor deze Rituximab behandeling kreeg Eva eerst een soort slaapmiddel en daarna wordt dit binnengedruppeld middels haar Port-o cat, dit ging gepaard met hevige rugpijn, zelfs zo erg dat ze deze behandeling stop moesten zetten om Eva`s lichaam eventjes tot rust te laten komen, Eva moest hierdoor heel hard huilen, ondanks de lichte narcose was dit echt onhoudbaar voor haar. Nadat Mirjam haar rug flink had gemasseerd, en de heftige pijn weer was weggetrokken kon het kuren weer worden opgestart, wat daarna zonder noemenswaardige problemen verliep. Ook hier blijkt maar weer dat ieder lichaam anders is, dat ieder lichaam ander reageert, want voor de artsen was dit een totaal onbekende bijwerking.
Vannacht slaapt Mirjam in het ziekenhuis, en ik mag morgen weer een nachtje, morgen de eerst ruggeprik van de velen die er nog gaan volgen ( minstens 2 per kuur!) , wel spreekt men nu al van kuren tot en met maandag a.s. en als er dan geen vervelende complicaties zijn direct dinsdag weer naar huis, dat klinkt zo veel beter dan 3 weken ziekenhuis, en zoals we allemaal inmiddels weten: Oost west thuis best!
We beleven dit, ook met de andere kids thuis, dag voor dag, het is anders gewoon niet te overzien hoe lang we minimaal nog moeten ( minstens tot aan maart volgend jaar!) We doen dit samen met heel veel mensen die met ons mee leven en bidden, alleen al dit te weten, is ontzettend fijn, het maakt het dragen van deze zware last gemakkelijker. Samen met ons vertrouwen op God onze Vader zal er ook nu weer een toekomst zijn samen met Eva, onze ”hoe en waarom” vragen, leggen we de komende maanden gewoon maar voor aan Hem die ons nooit alleen laat.
Wim