Vandaag is het, kwa kuur voor Eva, dag nul, klinkt vreemd, maar dat wordt hier in het ziekenhuis zo genoemd, waarschijnlijk omdat dit de dag is van de metingen en het Opstarten van de serie kuren, wel lastig en jammer want hierdoor blijkt 5 dagen zware Chemo toch 6 dagen te zijn!
Veel lijkt het zelfde, maar de details van de diverse medicatie zijn toch weer heel anders, wel zijn veel dingen er om heen het zelfde, de zusters, de afdeling, de pedagogisch begeleider, zelfs in het personeels restaurant waar je s`avonds mag eten is alles min of meer het zelfde, en het klinkt mischien raar, maar het voelt vertrouwd.
De lijst met medicijnen van de eerste kuur is flink, en ook heftig, want de komende nachten zal er minstens 2 a 3 keer van zakken moeten gewisseld, met de daarbij behorende alarm belletjes zal er dus van doorslapen weinig komen, maar……………als er geen complicaties zijn, dan mogen we direct na dag 5 naar huis, om thuis te herstellen, de zgn spoel en beschermingsmedicijnen kunnen dan door ons zelf worden ingegeven, en juist met dat in het vooruitzicht is een kuur van 3 weken toch wel iets heel anders. ( wel blijft infectie met wat dan ook de grootste zorg)
Eva was vanmorgen nog erg duf van de medicijnen van gisteren, moest weer overgeven en kreeg vandaag haar 1e ruggeprik, dit ging niet heel erg vlotjes, maar na een hele middag plat op bed is ze toch weer lekker actief, en keken we zelfs samen een Dvdtje (Music en Lyrics met Hugh Grant!) zelfs het eten bleef er, anders dan vanmorgen, gewoon in.
Deze week is er gewoon 1 van leven bij de dag, ( behalve onze planning die we per week maken) en vertrouwen op de wijsheid en de kennis van de artsen met hun team, of het zo mag blijven, of toch weer heel veel heftiger gaat worden is een kwestie van afwachten en er positief bij blijven, dus dat doen we gewoon!
Morgen komt Jeanine uit haar nieuwe klas, als alles goed gaat ( huiswerk brengen? grapten we al) en dat is een heeeel leuk vooruitzicht!
Onvoorstelbaar blijft het, hoe alles ( thuis, ziekenhuis en zaak) toch in elkaar past en blijft functioneren, hoe moeizaam ook, hoe vaak wij zelf ook (hardop) denken waarom? en waarheen? het lukt ons toch steeds weer om alles geregeld te krijgen, juist dat bevestigd maar weer eens te meer, dat God onze vader er echt voor ons is, en alles aanstuurd, ook voor die zaken waar wij zelf geen raad mee weten, blijven wij vragen om, en vertrouwen op zijn hulp.
Wim