Jammer, maar vandaag kon er voor de 2e keer toch niet gestart worden met de chemotherapie van Eva, haar bloed en MTX waarden waren bijzonder goed, maar juist de plekken in haar mond, die een gevolg zijn van de vorige chemokuur maken het onmogelijk om te starten, en dus is alles in principe weer verschoven naar komende vrijdag en konden we na de controle in het ziekenhuis weer terug naar huis.
Deze plekken in haar mond, die lijken op heel veel aften, zijn het gevolg van de totaal afgebroken weerstand, en geven eigenlijk weer hoe haar totale spijsverteringskanaal eruit ziet van binnen, als er dan nu weer begonnen zou worden met de agressieve volgende chemokuur, dan zou dit een onverdragelijke pijn op gaan leveren en een totale stop van soms weken van de kuur, dus besliste de behandelend arts vandaag woordelijk, door te kiezen uit de minst slechte, en dat is even uitstellen.
Voor ons weer een flinke tegenslag, je weet in je achterhoofd hoe belangrijk het volgen van het schema is, je weet dat afwijken altijd tot problemen gaat leiden, en je weet dat er na deze kuren eigenlijk geen alternatieven meer zijn, juist dat maakt alles extra onzeker en of je wil of niet, automatisch gaan je gedachten maar al te vaak naar alle negatieve mogelijkheden.
Bij Eva overigens niet, omdat haar bloedwaarden zo goed zijn is ze eigenlijk gewoon fit, ze is blij, knutseld, en is vanavond zelfs op haar eigen fiets met mij een rondje Nieuwpoort geweest om te genieten van de inmiddels beroemde kaarsjesavond, oke, we konden nergens naar binnen of ons bij grote groepen mensen laten zien, maar toch, het was gewoon ons ding, zeker toen we terug thuis ook nog even de openhaard aan deden en warme chocomel dronken samen met Mirjam en Amy.
Voor nu dus weer wachten en bidden, en vooral vertrouwen op God onze vader, want ook nu weet hij al lang weer wat er komen gaat, voor ons soms toch beangstigend onzeker, maar ja dat is weer typisch menselijk toch?
Wim