Website van Eva van Beuzekom

Begin van de avond is er toch besloten Eva weer op te nemen in het ziekenhuis in Gorinchem, de koorts die vandaag verder had moeten dalen was weer stijgende en dat maakte het thuis zijn sinds vanmorgen wel van heel korte duur. Nog steeds geen plaats in Rotterdam, wel wordt de gehele behandeling via het Sophia ziekenhuis gecoordineerd.

Daar liggen we dan maar weer

Eva is gewoon heel ziek, moe en koorts van bijna 39 is iets wat echt niet kan en volgens de artsen die nu antibiotica toedienen is het echt goed dat we weer terug zijn. gelukkig hebben we ook nu weer een eigen kamer en blijf ik dus vannacht samen met Eva in Gorinchem

Voor ons een zware tegenvaller, want nu al, is bijna zeker dat hierdoor de geplande chemokuur van maandag niet door kan gaan, wat dit tot gevolgen heeft is onbekend, wel voelt het als echt verloren aan, deze kuren zijn zo belangrijk, zo fundamenteel binnen de toch sterk verminderde mogelijkheden, dus geeft dit wel heel veel zorg en vragen

Ook nu weer moeten we het doen met de feiten van vandaag, onvoorstelbaar gewoon hoe alles iedere keer zo snel veranderd,  vanmorgen nog kon ik zoveel positiever schrijven,waarom en hoe dit nu weer kan gebeuren weet alleen onze Vader in de hemel, maar wat zou ik graag eens duidelijk antwoordt krijgen, we zijn nu zo moe, zo teleurgesteld, zo vol zorgen, het kan niet anders dan dat hij dit weet en ziet, juist nu op God vertrouwen, is dus een kwestie van loslaten en rustig gaan slapen,dat ga ik nu dan ook maar doen.

Wim

Gisterenmiddag is Eva toch nog plotseling  met flinke koorts weer opgenomen in het ziekenhuis, Het Sophia ziekenhuis in Rotterdam was helemaal vol, maar met enig heen en weer gebel konden we in Gorinchem terecht.( thuis wedstrijd)

De artsen hadden al aangegeven dat er na een bloedtransfusie vaak verhoging optreed, dit is toch een reactie op de “vreemde” bloedcellen, die dan wel als bloedgroep gelijk zijn aan die van Eva, maar ons lichaam steekt toch heel wat complexer in elkaar en liet zich in het geval van Eva helaas deze keer niet foppen.

Niets dan lof overigens over het ziekenhuis in Gorinchem, maar het is en gaat er allemaal wel anders, je bent er totaal niet bekend, er moest heel veel meer afgestemd worden met Rotterdam, Ook voor de andere kids alles omgooien, Ik zat voor de zaak onderweg dus alles kwam op Mirjam neer, maar toen dat alles gelukt was, konden Mirjam en Eva toch op een eigen kamer lekker gaan slapen. (helaas was er veel baby gehuil op de afdeling en dan slaap je niet echt, dus nu uitgeput)

Voor ons weer een wijze les, we waren deze keer toch even te onvoorzichtig met de koorts en dachten dat het wel mee zou vallen, (en wilden mischien toch onbewust thuis blijven) de behandelend arts in Rotterdam was hierover flink verontwaardigd, want  flinke verhoging is en blijft 1 van de belangrijkste maatstaven voor artsen om te begrijpen dat er echt iets aan de hand is

Gelukkig zakte de koorts s`avonds flink, was er toch geen extra bloed meer nodig, en is dat zelfs vanmorgen de reden dat Eva toch weer naar huis mag! al met al dus slechts 1 nacht niet thuis, en alles min of meer weer onder controle, het gourmetten stelden we maar weer uit, en hopen nu de rest van het weekend wel thuis te kunnen zijn, want zoals ik al melde a.s maandag beginnen we weer  met chemokuren, weer een periode van zeker 1 a 2 weken met veel zorgen, zorgen die bij ons nu toch echt wel zichtbaar worden, zorgen die je bijna niet durft uit te spreken, maar iedere complicatie maakt de kuur en de genezing moeilijker zo niet onmogelijker, met dat in je achterhoofd is een onbezorgd weekend eigenlijk al niet meer mogelijk. Onvoorstelbaar wat er deze afgelopen week allemaal weer is gebeurd.

Toch moeten we ons blijven vasthouden aan alle positieve dingen, Eva komt zo weer thuis, Sven en ik kunnen dus toch even een wedstrijd gaan hardlopen, we kunnen toch even naar de verjaardag van Arina mijn zus, we krijgen met elkaar thuis toch ons rustmoment waar we zo hard naar op zoek zijn, laten we daar dankbaar voor zijn, want dat is ons door God onze vader toch maar mooi weer gegeven, Hij bestemd alles, hoe uitzichtloos het nu soms lijkt, onze Vader regelde ook nu weer een(uit)weg met toekomst, welke toekomst dat is? ik weet het niet, en wil er nu ook even niet over na denken, we lopen gewoon de weg die we tegen komen, aan zijn hand durf je dat toch altijd!

een fijn weekend allemaal

Wim