Website van Eva van Beuzekom

Eva is vannacht geopereerd, waarbij onder narcose 3 x een katheter is ingebracht, 2 maal van haar blaas naar haar nieren, en 1 maal van haar blaas naar buiten, verder is er direct tijdens deze operatie een verkennend onderzoek gedaan naar de status, waarbij goed zichtbaar was dat haar blaas flink beschadigd was door het bestralen, en dat er veel littekenweefsel om de urine leiders heen zat, verdere info geeft een chirurg niet, en zullen we het moeten doen met deze informatie tot dat we de Oncololog weer spreken de komende dagen.

Opzich is de operatie goed verlopen, wel wordt je weer eens duidelijk hoe ernstig alles is als dit midden in de nacht moet gebeuren, vanmorgen was er direct verbetering zichtbaar bij Eva, was met name de pijn flink afgenomen, en was ook de urnine stroom weer goed op gang, juist dit is zeer belangrijk,  wel zinkt de moed je in de schoenen als je aanhoord dat er diverse niet definieerbare activiteiten achter haar urine leiders zijn gezien, is de tumor weer gegroeid?, is er een nieuwe? wat een onrust geven dit soort uitspraken, je kan er niet van slapen, en daardoor ben je s`morgens weer gebroken. De rust die we zo graag haddden gehad voor een paar dagen, is ons weer niet gegund?, zoveel zorgen, zoveel onzekerheid of we nu wel kunnen starten met de tranplantatie? het is echt onmenselijk wat er momenteel allemaal gebeurd, toch gaan we er voor, want het moet!  zojuist meld de diestdoende arts dat als het herstel zich zo doorzet, we met enkele dagen al weer thuis zijn?!, kan het nog hecktischer? maar positief! en dat hebben we hard nodig.

Eva direct weer fitter na de operatie, onvoorstelbaar hoe snel haar vermoeide lichaam zich weer hersteld

Komende nacht slaap ik weer in Rotterdam, en schakelen we maar weer over op het ritme van de afgelopen 9 maanden, 24 uur op en 24 uur af. De paasdienst vanmorgen in de kerk ging min of meer aan mij voorbij, blij zijn lukte gewoon even niet, zoals ik in de vorige tekst al schreef, alles is dubbel, ook Eva moet weer opstaan, mischien lukt haar dat niet in 3 dagen, maar we weten, juist met de paasdagen wel dat God onze vader er altijd voor ons is, en ons nooit definitief laat vallen, hoe moeilijk het nu ook is om je hier aan over te geven, het geeft wel rust, en die hebben we heel hard nodig.

Zalig Pasen.

Wim

Nadat Eva bijna de gehele nacht wakker was geweest van de hevige pijn in haar onderlichaam en in haar benen, moesten we, nadat we zaterdagmorgen telefonisch met het Sophia ziekenhuis hadden overlegd, direct komen voor verder onderzoek.

Eva kon bijna niet meer lopen, en ook waren haar onderlichaam en rechterbeen heel erg dik en opgezwollen, nadat er door de dienstdoende arts en de Oncoloog diverse onderzoeken waren gedaan en er ook samen met de chirurg naar een echo is gekeken, kwam er naar boven dat Eva flink vergrootte nieren had en dat deze absoluut niet functioneerden zoals dat zou moeten, en moest ze helaas direct worden opgenomen om te worden geopereerd, want zonder nierfunctie kan gewoon niet, dus moest er of een drain of een catheter worden ingebracht, tegelijkertijd zal Eva dan, omdat ze toch onder narcose is, een kijk operatie ondergaan, waarbij de artsen zullen proberen vast te stellen wat de status van haar kankertumoren is

Zonder uitstel is er besloten dat dit nog direct zaterdag avond moest gebeuren, maar omdat de OK al bezet was kan dit pas na middernacht, alleen al dit tijdstip geeft aan hoe urgent de situatie is. Onvoorstelbaar hoe snel de situatie kan veranderen, wat een grote zorgen weer ineens, want de gevolgen zijn voor ons althans totaal nog niet te overzien, maar wat schiet er allemaal door je hoofd, kan de tranplantatie dan nog wel etc etc…..??

Mirjam is gebleven, en ik zal haar morgenmiddag weer aflossen, Pasen en even een paar dagen rust voor ons allemaal, zijn ineens verdwenen, en het voelt als onwerkelijk, terwijl ik dit schrijf om 01.00 s`nachts belt Mirjam en verteld me dat Eva naar de operatie kamer is gebracht, ze wilde absoluut niet en was heel verdrietig, net als vandaag overdag  toen zei ze zelfs tussen het vele huilen door dat ze bang was dat ze Bop (de hond) nooit meer zou zien, want dat ze direct door zou gaan naar Leiden? wat spookt er allemaal door haar hoofd, het vreet aan je als vader, het voelt zo zwaar, en hoe lang gaat dit nog duren? allemaal vragen, die we eigenlijk allemaal wel hebben, en geen antwoorden voor vinden.

Vandaag is het Pasen, het feest van de opstanding van de Here Jezus, voor ons is dit ineens geen feest meer, maar een bizarre confrontatie met de ernstige ziekte van Eva. Alleen God onze vader weet onze bestemming, wat worden wij heen en weer getrokken tussen hoop en vrees, wat voelt het zwaar, Ik bid voor Eva en probeer te gaan slapen

Wim